© ΕΣΟΑ 2009-2012 all rights reserved
Η Ελλάδα στον διεθνή χώρο. Διοικητικοί μας παράγοντες που πέρασαν τα σύνορα. Προσωπικότητες των Σπορ που αναπτύχθηκαν με ισχυρή δράση στις Διεθνείς Ομοσπονδίες.
Με μια προϋπόθεση. Ότι ξεκίνησαν με τον Αθλητισμό και συνέχισαν με αγάπη γι’ αυτόν. Υπήρξαν η εκλεκτή μαγιά του αθλητισμού και ήσαν αναγνωρισμένοι στους στίβους πριν τους αποδοθούν τα εύσημα του διεθνούς διοικητικού παράγοντα.
Της αριστοκρατίας του αθλητισμού απαραίτητα πρέπει να έχει προηγηθεί το αθλητικό αίμα που να πιστοποιεί το ζηλευτό αγωνιστικό μέταλλο του ταλέντου τους, διαφορετικά δεν έχω κάτι να σημειώσω για τους άλλους τύπους.
Θα αποτελούσε κατάχρηση ειλικρίνειας εάν έγραφα για κάποιους που έχουν διοικήσει τον αθλητισμό χωρίς να τον γνωρίζουν. Άλλωστε θέλω να τους διασώσω από την ευτέλεια της επισταμένης ενασχόλησης με κάτι που αγνοούσαν ή αγνοούν παντελώς. Είναι αυτοί που ήρθαν να προσφέρουν βοήθεια σε κάποιους που δεν το ζήτησαν.
Θα ένοιωθα άσχημα εάν δεν άρχιζα – εκτός πίνακα – με τους Ευάγγελο Ζάππα και Νικόλαο Νέγρη. Όχι παράγοντες, ούτε χορηγούς, αλλά ευεργέτες της χώρας. Η τεράστια οικονομική προσφορά του Ευάγγελου Ζάππα (1858) ακολούθησε τη μικρότερη αλλά ουσιαστική του Νικολάου Νέγρη (1850), η οποία ήταν η πρώτη. Χάρη στον Ευάγγελο Ζάππα και τους όποιους εσωτερικούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1859, το 1865, το 1870 και το 1875 αφυπνίστηκε το πνεύμα του Βαρόνου Πιέρ ντε Κουμπερτέν. Αρχικά ξεκίνησε με ενδιαφέρον προς τον ρωμαϊκό πολιτισμό που φυσιολογικά τον ανήγαγε στους αρχαιότερους Έλληνες φιλοσόφους. Εκεί γνώρισε το Ολυμπιακό Πνεύμα, για να διαπιστώσει ακόλουθα πως και οι σύγχρονοι (το 1800 βέβαια) Έλληνες πάσχιζαν για την αναβίωση των Αγώνων. Το 1892 στα 29 χρόνια του, ο Βαρόνος αποφάσισε οριστικά να ασχοληθεί με τον Ολυμπισμό και με μεθοδικότητα άρχισε την εκστρατεία του. Οι θεοί του Ολύμπου είχαν αποφασίσει και είχαν χρήσει τον Βαρόνο ως τον άνθρωπο που θα τους αναβίωνε. Έπρεπε να είναι Ευρωπαίος, με κουλτούρα, δυνατό λόγο, γραφή και ανοικτό μυαλό. Φυσικά έγινε φιλ – Έλληνας και έκρινε στην πορεία, ότι ο πρώτος Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής έπρεπε να είναι Έλληνας και γραμματέας εκείνος.
Όπως διχάζονται οι μαρτυρίες για την καταγωγή του (αλλά μάλλον γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου) το ίδιο διίστανται οι απόψεις για την είσοδό του στον Αθλητισμό και το Ολυμπιακό Κίνημα. Υποστηρίζεται ότι τον πρότεινε ως Πρόεδρο ο Ιωάννης Φωκιανός από την Ελλάδα, αλλά και ότι ως λογοτέχνης ήταν ήδη γνωστός στον Βαρόνο Ντε Κουμπερτέν, αφού ζούσε στο Παρίσι. Όσον αφορά την ενεργό άθλησή του, ο ίδιος τότε από σεμνότητα δήλωσε «είμαι άμοιρος των αθλητικών πραγμάτων», αλλά ο Πέτρος Λινάρδος στις αναζητήσεις στα νεανικά χρόνια του Βικέλα βρήκε ενασχόληση με την Κωπηλασία και άλλα Σπορ. Βέβαια αναφερόμαστε σε αλλοτινή εποχή, για λογοτέχνη και έμπορο. Όταν στην Αθήνα υπήρχαν 2 – 3 μόνο Σωματεία και όταν η γυμναστική στα σχολεία και στην Ευρώπη ακόμη ήταν μάλλον άγνωστη.
Αλλά ο Δημήτριος Βικέλας απέδειξε ότι διέθετε προσωπικότητα, διοικητικές ικανότητες και διπλωματικές αρετές. Χειρίσθηκε με ευπρέπεια την ισχύ που απέκτησε, δικαίωσε τον Βαρόνο και κινήθηκε άψογα σε όλο τον χώρο. Υπήρξε ο άξιος Έλληνας Πρόεδρος που τίμησε τους Αγώνες, την Πατρίδα του και το πόστο που του εμπιστεύθηκε, όχι ο Γάλλος εμπνευστής, αλλά η ιστορία, όπως αποδείχθηκε.
Στο ίδιο υψηλό επίπεδο με τον Βικέλα και τον Ηπειρώτη Ζάππα πρέπει να τοποθετηθεί και ο αλεξανδρινός έμπορος Γεώργιος Αβέρωφ, ο οποίος πρόσφερε στο Έθνος ανυπολόγιστης αξίας και σημασίας βοήθεια με το ποσό των 920.000 χρυσών λιρών που διέθεσε. Όπως επίσης και ο ποιητής Κωστής Παλαμάς με τον κορυφαίο μουσουργό Σπύρο Σαμάρα για τον Ολυμπιακό Ύμνο που αποτελεί σήμερα ένα από τα ισχυρά Ολυμπιακά σύμβολα – μνημεία.
Με τις διασυνδέσεις του μέσα στο Παλάτι πέτυχε περισσότερα, για τον ελληνικό και διεθνή αθλητισμό, από κάθε άλλον σύγχρονο Έλληνα. Κατ’ αρχήν το 1905 ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο ύψος με 1.60. Έγινε Πρόεδρος του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών και του «πρόσφερε» τον χώρο που ήδη κατέχει. Έγινε Πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ και αρχηγός 3 Ολυμπιακών Αποστολών (1936 – 48 – 52). Έγινε Γενικός Γραμματέας της ΕΟΕ και ισχυροποίησε τη διεθνή δράση της. Με τον Πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής Αιγύπτου Ταχέρ Πασά στη Σύνοδο της ΔΟΕ στο Λονδίνο το 1948, αποφάσισαν να διοργανώσουν τους μικρούς Ολυμπιακούς της Μεσογείου και οι Μεσογειακοί Αγώνες, υπό την αιγίδα της ΔΟΕ άρχισαν το 1951.
Το 1949 ο Κετσέας με τον διάσημο Γερμανό καθηγητή Καρλ Ντίμ (εμπνευστή της Ολυμπιακής Λαμπαδιδρομίας) επανέφεραν σκέψη του 1937 και έπεισαν την ΔΟΕ για την σκοπιμότητα δημιουργίας της Ολυμπιακής Ακαδημίας. Το 1950 υπό την Προεδρία του Γιάννη Κετσέα συνήλθε η πρώτη Σύνοδος της Ακαδημίας στην Αρχαία Ολυμπία όπου είχα τη χαρά και την τιμή «αμούστακο παλληκαράκι» να μετέχω.
Επίσης το 1950 ήταν η πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα της ΕΟΕ Ιωάννη Κετσέα να αρχίσει με σταδιακές απαλλοτριώσεις η απελευθέρωση 874 στρεμμάτων στην Καλογρέζα όπου και σήμερα το Ολυμπιακό Στάδιο. Ακόμη οι δικές του συντονισμένες ενέργειες βοήθησαν τον ΕΓΣ να αποκτήσει τον χώρο σε γειτνίαση με την Αντισφαίριση και την Αθήνα να έχει ενδιάμεσα το δικό της ανοικτό κολυμβητήριο. Σε όλα είχε συμμετοχή. Ακολούθως έγινε μέλος της ΔΟΕ μέχρι το θάνατό του στις 6/8/1965.
Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Γιός του Ανδρέα Βήχου που υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος Σκοποβολής και έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1920 και 1924. Δικηγόρος, Νομάρχης, πρώτος Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού με εντολή Κωνσταντίνου Καραμανλή και δυνατό έργο. Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Διεθνούς Σκοπευτικής Ομοσπονδίας (ISSF) επί 28 χρόνια (!!). Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που έφθασε σε τόσο υψηλή θέση παγκόσμια, δυναμικά αλλά και με ψήγματα κριτικής. Αυτά πέτυχε χάρη στους αγωνιστικούς τίτλους του, τις τεχνικές του γνώσεις, στη διοικητική ικανότητά του, αλλά και στις 5 γλώσσες που χειριζόταν άψογα.
Άρχισε την Ολυμπιακή καριέρα του το 1936 με τους Αγώνες του Βερολίνου σε ηλικία 21 ετών ως τρίτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο πιστόλι ταχύτητος. Το 1937 κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα του Παρισιού. Στην Ελλάδα ήταν πρωταθλητής επί 26 χρόνια ως σκοπευτής των Συλλόγων κατά σειρά ΠΣΕ – ΠΓΣ – ΠΑΟ. Μετείχε σε 12 Ολυμπιάδες με διάφορες ιδιότητες, σε 14 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 24 Πανευρωπαϊκά και 7 Μεσογειακούς Αγώνες. Αυτά από το 1935 έως το 1988. Τιμήθηκε με δεκάδες παράσημα και διακρίσεις.
Το 1987 ως Γενικός Γραμματέας της Ολυμπιακής Επιτροπής έθεσε πρώτος το θέμα δημιουργίας των Olympians και εγώ ως υπεύθυνος τύπου και PR συγκεντρώσαμε 67 Μετασχόντες 12 αθλημάτων και δημιουργήσαμε την Ένωση Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες, μητέρα της World Olympians Association που ακολούθως ιδρύθηκε το 1993 από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.
Ο Γεώργιος Βήχος ήταν ικανότατος με παραδοξότητες και σκληρές απαιτήσεις από τον εαυτό του, αλλά και τους τρίτους. Υπήρξε μεγάλος πρωταθλητής, αλλά απεχθανόταν την φυσική αγωγή. βοηθούσε τους Έλληνες αθλητές εφ’ όσον προηγούμενα τους είχε εκτιμήσει. Πιστός στους φίλους, αδυσώπητος στους εχθρούς. Διαχειριστής των ανθρώπων με φανερή την επιβολή εξουσίας μέχρι εξουθένωσης. Εργατικότατος και πολυγραφότατος, αλλά και μοναχικός εκτελεστής. Νουνεχής αλλά και επιρρεπής σε λάθη. Πραγματικός Olympian στο τελευταίο κείμενό του έγραψε: «….Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά πίστης και ακόμα ήθους και ύφους – συμπερασματικά «Ολυμπιακού Πνεύματος» - ανάμεσα σε όσους πήραν το δρόμο προς τον Ολυμπισμό με μια ολυμπιακή συμμετοχή και κάποιον που προμηθεύτηκε το «εισιτήριο» με άλλο τρόπο…»
Γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 62 από παράλογο τροχαίο στην εθνική οδό. Γιός του λόγιου ιερέα Άγγελου Νησιώτη, μετά τις σπουδές του στην Αθήνα έκανε μεταπτυχιακά σε 3 Πανεπιστήμια στην Ελβετία και στο Λωβαίν του Βελγίου. Διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης, κοσμήτορας στο ίδιο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Άμπερτ της Σκωτίας, διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διευθυντής του Οικονομικού Ινστιτούτου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Μποσέ, επίκουρος διδάκτορας φιλοσοφίας και θεολογίας του Πανεπιστημίου Παρισίων, Βουκουρεστίου, ΗΠΑ κ.λ.π. Επίσης διετέλεσε Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Θρησκευτικών Επιστημών των Βρυξελλών.
Άρχισε την αθλητική του καριέρα σε ηλικία 15 ετών με μπάσκετ και κολύμβηση στην Κυψέλη. Έπαιζε μέχρι το 1948. Στο διάστημα 1948 – 52 ήταν προπονητής του ΠΓΣ και το 1952 με 1955 της Εθνικής Ομάδας. Το 1977 εξελέγη μέλος της ΕΟΕ και το 1978 μέχρι το θάνατό του μέλος της ΔΟΕ, αλλά κυρίως ως Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας επιτέλεσε ένα πολύ μεγάλο έργο, καθώς την θεμελίωσε ως ισότιμο πανεπιστημιακό ίδρυμα. Η ισορροπία μεταξύ των διαφόρων μεθόδων μάθησης ήταν το πιστεύω του Νησιώτη, αλλά και το κλειδί της επιτυχίας του ως φιλοσόφου και αθλητικού παιδαγωγού. Η απώλειά του δημιούργησε μεγάλο διοικητικό και διδακτικό κλονισμό στην Ολυμπιακή Ακαδημία, όπως επίσης και στο ελληνικό Μπάσκετ καθώς η παρουσία του θα ήταν καταλυτική στην πορεία του στον εσωτερικό χώρο.
Φιλοσοφημένος, πράος, άριστος συντονιστής του εργασιακού δυναμικού, εμπνευστής των νέων, λειτουργικός έκανε τον ελληνικό και διεθνή περίγυρο να θαυμάζει τον αγωνιστή του αθλητισμού και της θρησκείας. Επί πλέον κάθε αντιπαράθεσή του επισκιαζόταν από την γαλήνη που εξέπεμπε.
Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα και από το Δημοτικό Σχολείο ασχολείται με την Ιστιοπλοΐα και τις Τράπεζες. Αμφότερα έκτοτε δεν τα αποχωρίστηκε. Πρωταθλητής Κόσμου στα σκάφη ½ τόνου το 1982 και το 1983, αναδείχθηκε επίσης Πρωταθλητής Κόσμου το 1997 και 1998 στα σκάφη «Κορέλ» ενώ το 2001 στα σκάφη ενός τόνου. Επίσης αναδείχθηκε 8 φορές Πρωταθλητής Ευρώπης στα «Λάιτινγκ» ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες μετείχε το 1968 (Μέξικο) και το 1976 (Μόντρεαλ) αντίστοιχα για τα «Φλάιν Ντάτσμαν» και τα «Σόλινγκ».
Ιδρυτικό μέλος των Ελλήνων Olympians των οποίων είναι Πρόεδρος από το 2000 μέχρι σήμερα. Διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής των Μεσογειακών Αγώνων, της ΕΟΕ, της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, Πρόεδρος της Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας της Ελλάδας, Αρχηγός της Ιστιοπλοϊκής ομάδας στους Ολυμπιακούς της Μόσχας κ.λ.π. ενώ ταυτόχρονα και αδιάσπαστα συνεχίζει τα διεθνή αγωνιστικά του ενδιαφέροντα.
Η συνισταμένη διοίκησης – αγωνιστικής δράσης έχει φέρει σήμερα τον Γεώργιο Ανδρεάδη στην κορυφή γνώσης των τεχνικών προϋποθέσεων του αθλήματος. Ενός αθλήματος που επηρεάζεται άμεσα από τις τεχνολογικές εξελίξεις τις οποίες αναγκαστικά ακολουθεί. Πέραν λοιπόν από τις θέσεις του Αντιπροέδρου και Προέδρου της ISAF ως και Αντιπροέδρου της IYRU, κυρίως ως πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής και Ελέγχου των σκαφών κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις Διεθνείς Διοργανώσεις, προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην άψογη διεξαγωγή τους.
Επαγγελματικά πιστός στην παράδοση του πατέρα του Στρατή Ανδρεάδη ακολούθησε τον οικονομικό κλάδο, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Εμπορικής Τράπεζας, ενώ διακρίθηκε και σε άλλες υψηλές ελληνικές και διεθνείς θέσεις.
Διοικητικός παράγων από το 1980 σε καμιά περίπτωση δεν είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Είναι ουσιαστικά θετικός και αμετακίνητα ο ίδιος και είναι αυτό ακριβώς που του δημιουργεί αντιπαλότητες ακόμη και με ανθρώπους που τον αγαπούν και τον αναγνωρίζουν.
Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος ζει, κινείται και δέχεται στον ελληνικό χώρο μόνο το Μπάσκετ. Αγαπάει τόσο το άθλημα και την Εθνική Ομάδα, που ενοχλεί. Στην Ευρώπη επενδύθηκε πλήρως, ως Πρόεδρος, με τον μανδύα του προοδευτισμού μέχρι που κούρασε.
Κανένας άλλος με αυτή την ισχυρή στόφα παράγοντα δεν κινείται τόσο απόλυτα και άκαμπτα όσο ο Γιώργος Βασιλακόπουλος. Όταν είναι σωστός επιτυγχάνει θαύματα, αλλά όταν σφάλει αδυνατεί να ακολουθήσει κάποια παράκαμψη και κατακρημνίζεται. Έτσι ήρθε ακόμη σε διάσταση με το κόμμα του, την ΕΟΕ, φίλους, αλλά και με το Μπάσκετ. Όμως όλοι δέχονται ότι είναι ο ένας και μοναδικός. Ότι είναι τόσο δραστήριος και ενεργητικός που αυτή η αποδοτικότητα – όπως βγαίνει – είναι ασυμπλήρωτη αλλά και επικίνδυνη. Έτσι δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως συκοφαντική μια σκέψη περί αυταρχισμού.
Στην περίοδο που άρχει δεν υπάρχει υποψία κενού εξουσίας και κάθε συνωμοσιολογία πέφτει στο κενό. Αλλά αυτή η μορφή εξουσίας κρύβει εκρηκτικούς κινδύνους. Το ελληνικό Μπάσκετ γνώρισε ημέρες δόξης λαμπρές, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό ακόμη και οι προαιώνιοι εχθροί (της ομάδος προέλευσής του), όχι οι δικοί του, σιωπηρά τον προτιμούσαν από κάθε άλλον, διότι αναγνωρίζουν το μέγεθός του. Επί προεδρίας του η Ελλάδα έφθασε να διεκδικεί, ως εθνικό άθλημα τα πρωτεία στην Ευρώπη. Επί προεδρίας του η Εθνική Μπάσκετ έγινε η αγαπημένη όλων των Ελλήνων και έφθασε να κόβει περισσότερα εισιτήρια από το Ποδόσφαιρο. Τώρα όμως: Περίοδος σύγκρουσης και με τον άνθρωπο που τον προώθησε σε κορυφαία θέση. Άραγε φταίει η σκέψη για τη Μεσογειακή Λίγκα – η νέα διεθνής ιδέα – ή βρισκόμαστε στο τέλος ενός μονόδρομου; Θα είναι άδικο να γκρεμιστεί ο Μύθος του.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και πέθανε 71 ετών στην ίδια πόλη, μετά από μια μεστή αθλητισμού ζωή. 16 ετών ανέβηκε για πρώτη φορά στην παλαίστρα και παρέμεινε σ’ αυτήν μέχρι τα 30 του ως πρωταθλητής στην κατηγορία των 87 κιλών. Αιτία της αποχώρησής του ένας σοβαρός τραυματισμός στο υπερυψωμένο ταπί του ΠΓΣ. Ακολούθως μετά την αποθεραπεία του ασχολήθηκε με το κατάστημα αρωματοποιίας του πατέρα του, με τα διοικητικά της Πάλης και με την διαιτησία του αθλήματος.
Ως εκπρόσωπος της ΕΟΦΠ εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πάλης (FILA) υπό την Προεδρία του Γιουγκοσλάβου Ερσεγκάν με τον οποίο συνεργαζόταν άψογα. Γρήγορα, χάρης και στις γνώσεις του αγγλικής και γαλλικής γλώσσας, ανήλθε στην Αντιπροεδρία της FILAενώ ανέλαβε και το νευραλγικό πόστο της Προεδρίας της Επιτροπής Διαιτητών για μια δεκαετία περίπου. Οι διοικητικές ανατροπές στην ΕΟΦΠ έφεραν το 1985 στην προεδρία μια αλλαγή σκηνικού υπό τον Θ. Χαμάκο.
Ο Βύρων Καραγιάννης, υιός της Λέλας Καραγιάννη, η οποία υπήρξε αντιστασιακή στην Κατοχή και εκτελέσθηκε ως ηρωίδα από τα ξένα στρατεύματα, έφερε το οργανωτικό και δυναμικό πνεύμα της μητέρας του, επί πλέον γνώριζε να τιθασεύει τις αντίρροπες δυνάμεις και ως Πρόεδρος της ΕΟΦΠ να διοικεί με σιγουριά. Ηθικό στοιχείο συνεργαζόταν άψογα με τον τότε Γενικό Γραμματέα της Ομοσπονδίας Πάλης Β. Φυκιώρη, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Αποτελούσαν ισχυρό δίδυμο που τον σεβόντουσαν όλοι.
Η μεγάλη γοητεία που εξέπεμπε και η αγάπη και η φροντίδα προς τους αθλητές του εντυπωσιάζει. Από το πόστο του δεν επέτρεπε καμιά αδικία και με το κύρος του περιόριζε οποιαδήποτε επέμβαση των ισχυρών χωρών της πάλης, όπως ήταν η ΕΣΣΔ, η Τουρκία, οι ΗΠΑ κ.λ.π. Επί ηγεσίας Καραγιάννη οι παλαιστές μας κατακτούσαν συνεχώς μετάλλια στους Ολυμπιακούς και Παγκόσμιους Αγώνες καθώς αυτός κατά μοναδικό τρόπο κατόρθωνε να στεγανοποιεί τις διαδικασίες προστασίας των αθλητών μας, τους οποίους θεωρούσε είδωλά του. Αισθανόταν ότι αγωνιζόταν εκείνος και όχι αυτοί. Πριν χαθεί βιολογικά δυστυχώς είχε χαθεί διοικητικά ενώ είχε ακόμη τεράστια αποθέματα.
Δικηγόρος, ο οποίος ήταν ο κύριος διοικητικός υπεύθυνος για τη «Φανέλα του Στρατιώτου» ενός οργανισμού με μεγάλη δράση επί μια 20ετια.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1908 και πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 70 ετών μετά μια πλούσια δράση στον αθλητισμό, αρχικά ως κολυμβητής, αθλητής στίβου, σκιέρ, ποδοσφαιριστής και πολίστας. Ακολούθως ως Έλληνας και διεθνής παράγων.
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού και Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, θέση στην οποία έδειξε δραστηριότητα, σύνεση και έργο. Να μην ξεχνάμε ότι στο διάστημα 1967 – 73 υπήρξε στην Ελλάδα η Κυβέρνηση των στρατιωτικών, οι οποίοι γενικώς αντίκειντο στο Παλάτι με το οποίο ήταν φιλικά διακείμενος ο Ε. Πετραλιάς.
Επίσης διετέλεσε Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας και μέλους της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής για την Ελλάδα.
Ο Ε. Πετραλιάς ήταν ένας ένθερμος φίλαθλος με επαφές σε όλους τους χώρους και χώρες. Εργατικός και αποδοτικός λειτουργούσε πάντα θετικά σε μια κοινή συνισταμένη των κοινωνικών οραμάτων με τον αθλητισμό. Ιδιαίτερα στο Μεσογειακό χώρο, σε στενή συνεργασία με τον Όττο Σίμιτσεκ και από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του θεσμού, για μια 20ετία πέτυχε να δημιουργήσει μια ισχυρή ραχοκοκαλιά μεταξύ των τόσο διαφορετικών χωρών, κάτι που σήμερα εκλίπει.
Ο Αθηναίος Πολιτικός Μηχανικός στα 21 χρόνια του, το 1967, κέρδισε τον πρώτο διεθνή τίτλο στους Βαλκανικούς Αγώνες ως μέλος της Εθνικής Ομάδας Ξιφασκίας, ενώ μετά 10 χρόνια βαπτίσθηκε διοικητικά ως μέλος του Συμβουλίου της ΕΟΞ. Αυτή ήταν η αρχή στα ανώτερα δώματα καθώς από το 1989 μέχρι σήμερα, για 22 συναπτά έτη είναι Πρόεδρος της ΕΟΞ. Το 1993 ταυτόχρονα με την είσοδό του στην ΕΟΕ έγινε Α’ Αντιπρόεδρος, ενώ από το 1989 κινείται δραστήρια και στο χώρο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ξιφασκίας.
Η αδιάσπαστη παρουσία του στις νευραλγικές θέσεις της Διεθνούς Ξιφασκίας όπως είναι το πόστο του Γενικού Γραμματέας (2005 – 2008), οι επιτροπές διαιτησίας, οι τεχνικές επιτροπές ή οι οργανωτικές επιτροπές παράλληλα με τα πολλαπλά ελληνικά του καθήκοντα του δίνουν την ευκαιρία ή και τον υποχρεώνουν να παρακολουθεί με άγρυπνο μάτι τους Έλληνες πρωταθλητές της ελληνικής ξιφασκίας οι οποίοι πασχίζουν να χαράξουν ένα δρόμο επιτυχίας στο σκληρό παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Γεννήθηκε στις 27/1/1982 στη Χαλκίδα. Από την ηλικία των 6 ετών άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό και τη ρυθμική γυμναστική, με τα χρώματα του Ευβοϊκού ΓΑΣ για να μεταπηδήσει στα 11 χρόνια της στο τένις με τον Ο.Α Χαλκίδας. Μέχρι εδώ όλα φυσιολογικά χωρίς να φανερώνουν ότι σύντομα θα έφθανε να γίνει Νο 1 γυναίκα διαιτητής τένις στον κόσμο.
Το 1997 (σε ηλικία 15 ετών) σε μια διοργάνωση Αντισφαίρισης, της ζητήθηκε να βοηθήσει από τη θέση του επόπτη γραμμών. Η απόδοσή της ήταν τόσο υψηλή που παρά την ηλικία της φοίτησε στο σεμινάριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τένις (ITF) στη Θεσσαλονίκη και έλαβε το σήμα κριτού «Level 1» για να διαιτητεύει αγώνες στην Ελλάδα. Το 2000 (18 χρονών) φοίτησε στο Λουξεμβούργο και έλαβε το πρώτο διεθνές σήμα (white) με το οποίο άρχισε διεθνή καριέρα. Το 2002 (20 χρονών) το σήμα «Bronze» και το 2005 (23 χρονών) το «silver». Τέλος το 2008 (26 χρονών) η ITF με ομόφωνη απόφαση την έχρισε Χρυσή «Gold» και έγινε (τότε) μια από τις 4 πρώτες γυναίκες διαιτητές. Σήμερα δεν είναι απλά η μόνη ελληνίδα με «Gold» είναι η καλύτερη στον κόσμο και πρόσφατα διαιτήτευσε τον τελικό του Open Grand Slam γυναικών των ΗΠΑ όπου η Γουίλλιαμς χάνοντας τον αγώνα από την Στόσουρ έχασε και την ψυχραιμία της και νομίζοντας ότι στο κάθισμα του διαιτητή ήταν άλλη διαιτητής με την οποία είχε προηγούμενα ξέφυγε τελείως. Για την ενέργειά της η Γουίλλιαμς τιμωρήθηκε με πρόστιμο από την ATF.
Βεβαίως η Ασδεράκη είναι επαγγελματίας και όπως όλοι οι τενίστες και οι τενίστριες βρίσκεται συνεχώς με μια βαλίτσα στο χέρι. Αυτό όμως της άρεσε, αυτό επέλεξε και τώρα τιμά τη χώρα μας από την κορυφή της διεθνούς διαιτησίας ενώ αγωνιστικά είμαστε πολύ πίσω.
Όταν η Νάντια Κομανέτσι γεννιότανε το 1962 εμείς αγνοούσαμε τελείως την ολυμπιακή γυμναστική και θυμόμαστε μόνο τον 11χρονο Δημήτριο Λούνδρα από το 1896. Όταν το 1976 η μεγαλύτερη γυμνάστρια όλων των εποχών στο Μόντρεαλ λάμβανε το φοβερό «10άρι», η Φωτεινή Βαρβαριώτου ήταν 3 ετών και η μαμά της ούτε που φανταζόταν πως το 1988 θα ήταν μια από τις τρεις κοπελίτσες στην πρώτη σύγχρονη συμμετοχή μας. Όταν το 1996 η Ρουμανία εδονείτο επαναστατικά και η Νάντια ένοιωθε φτερουγίσματα ελευθερίας ο Ιωάννης Μελισσανίδης μας χάριζε με μια καταπληκτική ακροβατική – καλλιτεχνική επίδειξη το Χρυσό. Όταν η Νάντια σοβαρή κυρία πλέον στην Αμερική απεκάλυπτε την άσχημη περιπέτειά της με την οικογένεια Τσαουσέσκου εμείς είχαμε τον εκ Πάτρας Δημήτρη Δημητρόπουλο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Γυμναστικής. Μέσα σε 15 χρόνια, από το τίποτα κα στην πρώτη συμμετοχή μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποκτήσαμε Πρόεδρο. Σαν πολύ γρήγορα γίνανε όλα αυτά. Λάθος βέβαια δεν μπορεί να υπάρχει, αμφιβολίες ναι. Στο μέλλον θα έχουμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε αν μπορούμε να κρατήσουμε υψηλές διοικητικές θέσεις και διακρίσεις με μετάλλια. Ας ελπίσουμε μετά το Δημοσθένη Ταμπάκο και τα κορίτσια του Ανσάμπλ, ότι με το Βλάσιο Μάρα, τον Βασίλη Τσολακίδη ή τον Κοσμίδη, θα έχουμε και νέες αγωνιστικές επιτυχίες, αρχίζοντας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1912.
Ζευγάρι από αμνημονεύτων ετών. Μπορεί όμως να τους έχετε ακουστά και ως Ζακ και Τζίλντα Αντζελ, είναι το αυτό ζευγάρι. Ακριβοθώρητοι στην Ελλάδα, αλλά καλώς γνωστοί και αποδοτικοί στην Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πυγμαχίας, αναφερόμενοι με τα λατινικά αρχικά ΑΙΒΑ και ΕΑΒΑ.
Η ιστορία είναι παλαιά, αφού ο Ζακ Αντζελ γεννήθηκε το 1930 και τώρα βρίσκεται εκτός ΑΙΒΑ και ΕΑΒΑ όπως και η Σιδώνη Αντζελ. Μετά τον πόλεμο σε εκπροσώπηση της Πυγμαχικής Ομοσπονδίας της Ελλάδας στη Διεθνή ο Ζακ λόγω της πολυγλωσσίας του και των ικανοτήτων του εξελέγη στο Δ.Σ της ΑΙΒΑ και έκτοτε έγινε μόνιμο και τακτικό μέλος της. Τόσο μόνιμο και τακτικό μέλος που δεν χρειάζετο να εργάζεται για το Μποξ στην Ελλάδα, ούτε και ελληνικές συστάσεις. Όχι μόνο αυτό. Αλλά άρχισε να έχει μαζί του και την σύζυγό του, η οποία με τις 7 γλώσσες τις οποίες ομιλεί (ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και εβραϊκά) κέρδισε πολύ γρήγορα διοικητική θέση στη γραμματειακή υποστήριξη τόσο της ΑΙΒΑ, όσο και της ΕΑΒΑ. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου για τα εκτός Ελλάδος διοικητικά ενδιαφέροντα.
Αυτό συνεχίστηκε επί δεκαετίες, μέχρι που το γυναικείο Μποξ αναγνωρίσθηκε και περιελήφθη στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια κίνηση για την οποία υπήρξαν πολλές – πολλές αντιθέσεις. Μάλιστα η Σιδώνη ήταν που συνέταξε τον πρώτο κανονισμό για την γυναικεία Πυγμαχία, τον οποίο ο Πακιστανός Πρόεδρος της ΑΙΒΑ, Χοουνδρύ Ανβάρ ενέκρινε χωρίς έστω και μια αλλαγή. Όλα αυτά τα συμπαθητικά για τον έξω κόσμο μέχρι το 2006, έτος κατά το οποίο απεχώρησαν των διοικητικών πραγμάτων λόγω ορίου ηλικίας, τόσο ο Αντιπρόεδρος Ζακ Αντζελ, όσο και η συμπαθέστατη κυρία Σιδώνη ή Τζίλντα Αντζελ.
Πέρα από τους αναφερθέντες υπάρχουν και άλλοι μεε ενδιαφέρουσες (ή όχι) συμπεριφορές που κινήθηκαν στους διεθνείς χώρους, μετά από δικές τους προσπάθειες ή προώθησή τους κατά διαφόρους τρόπους από την Ελλάδα. Θα σας παρουσιάσω όσους μπορώ περισσότερους από όσους διετέλεσαν ή διατελούν ακόμη.
Ο Συμεών Μαυροσκούφης στις 4/2/1932 στη Γενεύη υπέγραψε την ιδρυτική πράξη της FIBA. Ήταν μόνο 8 χώρες παρούσες. Πέθανε το 1991 ενώ η συμβολή του αναγνωρίσθηκε το 2000 και πέρασε στο «Hall of Fame» του Μπάσκετ. Είναι μια από τις ελάχιστες πρωτοποριακές ελληνικές συμμετοχές που χάνονται στη σκιά του παρελθόντος. Ισίδωρος Κούβελος Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, Ιωάννης Φωκιανός Μέλος της ΔΟΕ. Μιχάλης Μαστρανδρέας, Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Βόλεϊ. Θεοφάνης Τσιόκρης, Αντιπρόεδρος FIVB. Αθανάσιος Πραγαλός, Πρόεδρος Ευρώπης. Αιμιλία Φούντα, Μέλος Δ.Σ IBF. Φρέντυ Σερπιέρης, Αντιπρόεδρος της FEI. Ηλίας Σπορίδης, Πρόεδρος Ευρώπης AIPS. Μίνως Κυριακού, Μέλος Δ.Σ IAAF. Γιάννης Σγουρός Γεν. Γραμματέας IWF. Νίκος Φιλάρετος, Μέλος ΔΟΕ, Γεν. Γραμματέας ΔΕΜΑ. Ι. Θεοδωρακόπουλος, Αντιπρόεδρος AIPS. Α. Δημακάκος, Μέλος Δ.Σ ISSF. Άγγελος Βολονάκης, Μέλος ΔΟΕ. Διάδοχος Κωνσταντίνος, Μέλος ΔΟΕ. Πύρρος Λάππας, Μέλος ΔΟΕ. Χαράλαμπος Νικολάου, Μέλος ΔΟΕ. Αλέξανδρος Μερκάτης, Μέλος ΔΟΕ. Γεώργιος Αβέρωφ, Μέλος ΔΟΕ. Νικόλαος Πολίτης, Μέλος ΔΟΕ, Ο. Σίμιτσεκ, Πρόεδρος Διεθνούς Ομοσπονδίας Προπονητών Στίβου. Δημ. Ξηρουχάκης, Γεν. Γραμματέας Βαλκανικών Στίβου κ.λ.π. κ.λ.π.
© ΕΣΟΑ 2009-2012 all rights reserved