Memories

Μεταξάς Αναστάσιος

ΑΘΗΝΑ 1896

Ο ΠΟΛΥΣΚΟΠΕΥΤΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
ΤΩΝ 4 ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Η αναφορά του τίτλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 είναι θεωρητική, καθώς ο Αναστάσιος Μεταξάς άρχισε μεν το 1896, αλλά συνολικά αγωνίσθηκε 4 φορές στους Ολυμπιακούς, σε εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους όπλα και είχε ποικιλία κατακτήσεων και διακρίσεων. Η γενικότερη προσφορά του ήταν τόσο σημαντική και πολύπλευρη, που είναι δύσκολο κανείς να ξεχωρίσει την περισσότερο σημαντική. Την αγωνιστική ή την κοινωνική – επαγγελματική. Ακριβώς όπως είναι δύσκολο να αναφερθεί σε ποιο όπλο είχε μεγαλύτερη αγάπη και αφοσίωση. Γενν. το 1863 στην Αθήνα και σπούδασε στο Πολυτεχνείο της γερμανικής Δρέσδης. Υπήρξε ο αρχιτέκτων της αναμαρμάρωσης του Παναθηναϊκού Σταδίου, αλλά και ο εμπνευστής και άλλων έργων, όπως το Νοσοκομείο Συγγρού, το Αιγινήτειο Νοσοκομείο κ.λ.π. Το 1929 εξελέγη ως Γερουσιαστής, ενώ την περίοδο 1907 – 1917 και 1921 – 1923 ήταν μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Απεβίωσε το 1937. Αγωνιστικά μετείχε 4 φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1896 σε ηλικία 33 ετών, το 1906, το 1908 και το 1912, χρονιά κατά την οποία εκτός από αγωνιζόμενος ήταν και Αρχηγός της Αποστολής. Στους Αγώνες κατάκτησε μια τρίτη θέση το 1908 στο Τραπ, τρεις φορές αναδείχθηκε 4ος στο Πολεμικό Τυφέκιο (1896), στο Ελεύθερο Τυφέκιο (1896) και στο Τραπ (1912), μια φορά ήταν 8ος (1906) στο Περίστροφο από 20μ., ενώ το 1912 αγωνίσθηκε και στο Πιστόλι Ταχύτητος παρά το γεγονός η ηλικία των 49 ετών δεν είναι η πλέον κατάλληλη για αγώνισμα ταχείας αντίδρασης. Οπωσδήποτε εδώ έχει ανατρέψει τον κανόνα ο Σουηδός Όσκαρ Σβαν όταν σε ηλικία 72 ετών κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο το 1912 στην Κινούμενη Έλαφο.

Λούνδρας Δημήτριος

ΑΘΗΝΑ 1896

Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ OLYMPIAN
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΟΥΝΔΡΑΣ

Γενν. στην Αθήνα στις 6 Σεπτεμβρίου του 1885 και απεβίωσε το 1971 μετά μια ζωή γεμάτη δράση και ουσιαστική προσφορά. Το βιβλίο «The complete book of the Olympics» στην έκδοση του 2008 στη σελίδα 702 και στη 2η στήλη αναφέρει σε πιστή μετάφραση τα εξής: «Ο Δημήτριος Λούνδρας του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου ήταν (ηλικίας) 10 ετών και 218 ημερών. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε Ναύαρχος στο Ελληνικό Ναυτικό υπηρετήσας και στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους». Πρέπει να σημειωθεί ότι με εκείνη την ηλικία του ήταν ο μικρότερος αθλητής των Α’ Αγώνων του 1896 και κράτησε το ρεκόρ αυτό για πολλά χρόνια. Την ομάδα του ΕΓΣ (3η στην κατάταξη) στο Δίζυγο τότε αποτελούσαν οι Χρυσάφης, Μητρόπουλος, Λούνδρας και Καρβελάς.

Ο Λούνδρας σπούδασε στη Σχολή Ν.Δ και στη Ναυτική Ακαδημία Πολέμου, από όπου αποφοίτησε Σημαιοφόρος το 1905. Το 1935 αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Υποναυάρχου. Διετέλεσε κυβερνήτης πολεμικών πλοίων, ακόλουθος Πρεσβειών κ.λ.π. Το 1940 ανακλήθηκε και τοποθετήθηκε ναυτικός διοικητής του Αιγαίου. Το 1945 αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιναυάρχου. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1924 και  κατά διαστήματα όπως το 1932, το 1949 και το 1960. Κατά την πρώτη σύσταση της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιλέγηκε από τα Σκοπευτικά Σωματεία (με επικεφαλής τους  εκπροσώπους των ΠΣΕ, ΟΦΚΟ, Παναθηναϊκού και του Πανελληνίου) ως ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Μαζί με τους Γεώργιο Βήχο, Νικόλαο Παπαρρόδου, Κωνσταντίνο Λυκούρη, Ευάγγελο Χρυσάφη κ.α. δημιούργησαν ένα ισχυρό πυρήνα της πρώτης διοικητικής σκοπευτικής υποδομής.

Καρβελάς Φίλιππος

ΑΘΗΝΑ 1896

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΡΒΕΛΑΣ:
ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

Είναι βέβαιο  ότι γενν. στην Αθήνα, αλλά διχάζονται οι γνώμες εάν το έτος που ήρθε στον κόσμο είναι το 1877 ή το 1879. Κατά τα άλλα τα υπόλοιπα στοιχεία συμφωνούν. Ήταν αθλητής της Γυμναστικής Ομάδας του Εθνικού Γ.Σ Αθηνών, η οποία στους Α’ Ολυμπιακούς Αγώνες κατέλαβε την τρίτη θέση στο ομαδικό της Γυμναστικής. Δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα θα λέγαμε ότι κατάκτησε το Χάλκινο Μετάλλιο. Τη χρονιά εκείνη ο ομαδικός γυμναστικός αγώνας ήταν κάτι μεταξύ εμφάνισης και επίδειξης. Ακόμα και ο αριθμός των ομάδων δεν ήταν καθορισμένος.

Εν συνεχεία ο Φίλιππος Καρβελάς ακολούθησε το γυμναστικό κλάδο και τον εκπαιδευτικό τομέα. Η Σωματική Αγωγή και η κρατική φροντίδα της ήταν ολόκληρη η ζωή του. Διετέλεσε επιθεωρητής Σωματικής Αγωγής από το 1939 και Διευθυντής της ΕΑΣΑ, δηλαδή της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής. Ακολούθησε πιστά τις αρχές και τα διδάγματα του Ιωάννη Φωκιανού και του Ιωάννη Χρυσάφη, των οποίων υπήρξε πιστός μαθητής. Ήταν όμως και στενός φίλος του επίσης Γυμναστή Αθανασίου Λευκαδίτη (1872 – 1944), ο οποίος  εισήγαγε τον Προσκοπισμό στην Ελλάδα, μετά τη δημιουργία του από τον Μπάντεν Μπάουελ. Την περίοδο 1932 – 1938 μετείχε της 21 μελών Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων μαζί με τους επίσης Olympians Φραγκίσκο Μαυρομμάτη, Ιωάννη Γεωργιάδη, Παντελή Καρασεβδά, Δημήτριο Λούνδρα, Απόστολο Νικολαϊδη, Χρήστο Ζαλοκώστα, και Νικόλαο  Μπαλτατζή – Μαυροκορδάτο. Ο Φίλιππος Καρβελάς απεβίωσε στην Αγία Παρασκευή το 1952.

Καρασεβδάς Παντελής

ΑΘΗΝΑ 1896

Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ
ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

 

          Το 1896 στους Α’ Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής ο Παντελής Καρασεβδάς κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο στο πρώτο αγώνισμα Σκοποβολής της διοργάνωσης που έγινε στις 9 Απριλίου. Ήταν το Πολεμικό Τυφέκιο από 200μ. με συμμετοχή 42 σκοπευτών από 7 χώρες. Ο Καρασεβδάς ήταν μόλις 19 ετών, φοιτητής νομικής. Ακολούθως άνθρωπος πνευματικός και λάτρης της πατρίδας του αναδείχθηκε σε πρότυπο κοινωνικής προσφοράς. Αθόρυβος πάντα, αλλά και  αποτελεσματικός, με σημαντική δράση σε όλους τους τομείς στους οποίους τον καλούσε η εθνική του συνείδηση και η φίλαθλη πίστη του.

Στα παραπάνω πλαίσια το 1924, ο μετέπειτα Πρόεδρος του Παναθηναϊκού  (1924 – 1928) Παντελής Καρασεβδάς, κατόρθωσε να επιτύχει ως βουλευτής απόφαση της Δ’ εν Αθήναις Εθνικής Συνελεύσεως δια της οποίας: «παρείχετο εσαεί το γήπεδον της λεωφόρου, προκειμένου να εξελιχθεί εις το μοναδικόν ποδοσφαιρικόν στάδιον της πρωτευούσης. Εις την λήψην της αποφάσεως αυτής, η οποία κατεχωρήθη εις το υπ’ αριθ 165 του 1924, φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, ο Παντελής Καρασεβδάς, εύρε θερμούς και πολιτίμους συμπαραστάτας εις την Εθνοσυνέλευση, τον βουλευτή Δημ. Μαρσέλον, πρόεδρο του Απόλλωνος και τον συνταγματάρχη βουλευτή Καλογεράν».

Για το πρώτο αυτό ποδοσφαιρικό γήπεδο της Πρωτεύουσας ο πρώην Πρόεδρος της Κυβέρνησης, πνευματικός άνθρωπος και φιλόσοφος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, το 1978, στην επέτειο των 70 χρόνων του Παναθηναϊκού Α.Ο σημείωσε:

«…και μολονότι, όπως είναι φυσικόν, η κάποια επίοδοσίς μου εις την κλασικήν παιδείαν θα έπρεπε να με ωθήσει είς το να στρέψω την προσοχή των ματιών και της καρδιάς μου προ πάντων εις τα κλασικά αθλήματα, πρέπει εν τούτοις, να σας είπω ότι αγαπώ τουλάχιστον εξ ίσου το άθλημα που ονομάζεται ποδόσφαιρον. Και διότι έχει υποκειμενικώς δια τους αθλητές μιαν αρετήν της οποίας στερούνται τα περισσότερα άλλα και δη τα κλασικά, αλλά και διότι έχει και μίαν αντικειμενικήν επίδρασιν ασυγκρίτως ευρυτέραν…..»

Γεωργιάδης Ιωάννης

ΠΑΡΙΣΙ 1900

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Ι. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΜΕΤΑ ΔΥΟ ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ

Ο μετέπειτα καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Γεωργιάδης (1874 – 1960) κατάκτησε 2 Χρυσά Μετάλλια. Ένα το 1896 σε ηλικία 22 ετών και ένα το 1906 σε ηλικία 32 ετών, αμφότερα στην Ξιφασκία και το αγώνισμα της Σπάθης. Αλλά οι Αγώνες που σημάδεψαν τη ζωή του ήταν το 1900 στο Παρίσι, οι οποίοι είχαν μια άλλη μορφή. Κατ’ αρχήν επειδή δεν υπήρχαν χρήματα για την οργάνωση, ενσωματώθηκαν οι Αγώνες με την Διεθνή Έκθεση και τελέσθηκαν μαζί με αυτή από τις 14 Μαΐου μέχρι τις 25 Οκτωβρίου (!). Είχαν επίσης κοινό τίτλο «EXPOSITION UNIVERSELLE 1900» και οργανωτή το Υπουργείο Εμπορίου, του οποίου ο πλήρης τίτλος ήταν «MINISTERE DU COMMERCE DE L’ INDUSTRIE DES POSTES ET TELEGRAPHES». Οι Αγώνες Ξιφασκίας είχαν τον τίτλο «CONCOURS INTERNATIONAUX D’ ESCRIME» και είχαν χρηματικό έπαθλο 9.000 γαλλικά φράγκα. Ούτε τότε, ούτε μετά λήφθηκε κάποιο μέτρο για το έπαθλο αυτό. Αντίθετα στη Σκοποβολή επειδή υπήρχαν χρηματικά έπαθλα, το Σπορ στο σύνολό του εξαλήφθηκε από τα επίσημα αποτελέσματα. Η Ελληνική παρουσία στο Παρίσι ήταν σχεδόν συμβολική, με 4 μόνο αθλητές. Δυο στο Στίβο (Βερσής – Παρασκευόπουλος) και 2 στην Ξιφασκία (Γεωργιάδης – Καράκαλος). Αρχηγός της τετράδας ήταν ο Αλέξανδρος Μερκάτης, μέλος της ΔΟΕ από το 1897 μέχρι και το 1925, κάτοικος κατά διαστήματα και της γαλλικής πρωτεύουσας και μέλος του γαλλικού Συλλόγου «Compegne Club» με τα χρώματα του οποίου μάλιστα, σ’ αυτούς τους Αγώνες, μετείχε στο Γκολφ όπου κατετάγη 11ος με 246β.

Ο Ιωάννης Γεωργιάδης θα μπορούσε βεβαίως να λάβει μέρος και το 1904 στον άγιο Λουδοβίκο, αλλά δεν μετέβει. Όχι λόγω των σπουδών του στην Αθήνα. Λόγω αδυναμίας εξεύρεσης χρημάτων για τα εισιτήρια. Πήγαν μόνο 2 αθλητές του ΠΓΣ (Γεωργαντάς – Κακούσης) των οποίων τα εισιτήρια εξασφαλίσθηκαν με έρανο του Συλλόγου τους. Αντίθετα αγωνίσθηκε το 1924, πάλι στο Παρίσι, σε ηλικία πλέον 50 ετών και με τον τίτλο του Πανεπιστημιακού Καθηγητή. Την δεύτερη φορά στο Παρίσι (μετά το 1900), οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελέσθηκαν σχεδόν σε λογικό χρόνο διαρκείας 4 Μαΐου με 27 Ιουλίου.

Παρασκευόπουλος Παναγιώτης

ΠΑΡΙΣΙ 1900

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ
OLYMPIAN, ΙΑΤΡΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

Ο Παναγιώτης Παρασκευόπουλος (1875 – 1956) 2ος Ολυμπιονίκης το 1896 στη Δισκοβολία και 4ος στο ίδιο αγώνισμα στο Παρίσι το 1904 ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής – αλλά και παγκόσμια – που προσπάθησε να συσπειρώσει τους συναδέλφους του αθλητές ώστε να διεκδικήσουν όποια προνόμια για να επιτελέσουν καλύτερα το έργο τους. Ακολούθησαν με τους ίδιους στόχους ο Γρηγόρης Λαμπράκης τη δεκαετία του ’30, όπως μετά τον Β’ ΠΠ και ο Δημήτρης Σκούρτης, μετά άλλες δυο δεκαετίες, με τον ΕΔΕΑΣ. Ο Παναγιώτης Παρασκευόπουλος δημιούργησε αίσθηση όταν για πρώτη φορά το 1907 ίδρυσε το «Σύνδεσμο Ελλήνων Αθλητών». Για την εποχή εκείνη το γεγονός προκάλεσε ένα πραγματικό «σοκ» καθώς οι αθλητές ήσαν ερασιτέχνες και με τα Σπορ ασχολούντο μόνο όσοι είχαν την δυνατότητα. Δηλαδή οι ευκατάστατοι, κατά την βρετανική αντίληψη. Όμως οι Έλληνες αθλητές, οι οποίοι ήδη είχαν ιδιαίτερα διακριθεί στους   Ολυμπιακούς Αγώνες 1896, 1900 και 1904 προήρχοντο από τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις και βεβαίως υπέφεραν. Ο Παρασκευόπουλος, ιατρός ήδη, έβλεπε μπροστά του να ορθώνονται τα προβλήματα. Για τούτο ζητούσε νομοθετική ρύθμιση και κοινωνική αντιμετώπιση. Η προσπάθεια δεν απέδωσε. Το 1920 ο Παρασκευόπουλος περισσότερο ολοκληρωμένος και με μεγαλύτερη εμπειρία, επανήλθε με την  ίδρυση της «Ένωσης των Ελλήνων Αθλητών» στην οποία Γενικός Γραμματέας ήταν ο Κωνσταντίνος Ρουμπέσης (επίσης Olympian). Σύμφωνα με το καταστατικό της Ένωσης σκοπός του Σωματείου ήταν η βελτίωση της μειονεκτικής θέση στην οποία βρισκόντουσαν οι αγωνιζόμενοι και αγωνιούντες αθλητές στο διεθνή χώρο,  έναντι των ανταγωνιστών τους. Η κίνηση του Παρασκευόπουλου σίγουρα θα είχε κάποια αποτελέσματα, αλλά οι βαλκανικές συγκυρίες δεν βοηθούσαν. Αρκεί να σκεφθούμε ότι την περίοδο εκείνη είχαμε την Μικρασιατική Εκστρατεία και την μετέπειτα τραγωδία της Σμύρνης.  Πάντως ο Παρασκευόπουλος επέμενε και γραπτώς ή με παραστάσεις στο Υπουργείο Παιδείας, την Ολυμπιακή Επιτροπή και τον ΣΕΓΑΣ καθώς επιχειρούσε να επιτύχει κάτι, πολύ προχωρημένο ως ακατόρθωτο. Η προσπάθεια της Ένωσης ήταν διττή. Από τη μια ζητούσε ευρύτερη καλλιέργεια άσκησης των νέων και από την άλλη καλύτερη προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς της Αμβέρσας το 1920. Η κίνηση δεν απέφερε όσα οι εμπνευστές της Ένωσης επεδίωκαν. Όμως είχε κάποια αποτελέσματα. Η Αποστολή ήταν ογκώδης με 54 αθλητές (ρεκόρ). Υπήρξε επίσης μια υποτυπώδης προετοιμασία με τη βοήθεια του Παρασκευόπουλου, ο οποίος ήταν μελος της Επιτροπής Ολυμπιακής Προπαρασκευής. Τέλος η Ολυμπιακή Επιτροπή υπό την πίεση των γεγονότων δέχθηκε για πρώτη φορά να μετάσχουμε και σε 2 νέα ομαδικά Σπορ, το Πόλο και το Ποδόσφαιρο.

Μερκάτης Αλέξανδρος

ΠΑΡΙΣΙ 1900

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΧΗΓΟΣ
ΑΛΛΑ ΓΑΛΛΟΣ ΑΘΛΗΤΗΣ

Η Ελληνική Αποστολή στους Β’ Ολυμπιακούς Αγώνες των Παρισίων το 1900, ήταν από τις μικρότερες της ιστορίας μας. Μόλις 4 αθλητές αναχώρησαν σιδηροδρομικώς για τη Γαλλία. Ήσαν οι Βερσής, Γεωργιάδης, Καράκαλος και Παρασκευόπουλος. Σ’ αυτούς προσετέθη ο διαμένων στο εξωτερικό Ραϊσσης, ενώ αποκτήσαμε (άτυπα) και Αρχηγό Αποστολής, ενώ ακόμη αυτό δεν είχε καθιερωθεί. Ήταν ο Αλέξανδρος Μερκάτης, μια ενδιαφέρουσα διεθνής προσωπικότητα. Κατ’ αρχήν ήταν από το 1897 ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στη ΔΟΕ, καθώς είχε παραιτηθεί ο Δημήτριος Βικέλας. Η οικογένειά του προερχόμενη από την Φλωρεντία είχε εγκατασταθεί στη Ζάκυνθο. Εκεί γεννήθηκε το 1874 όπου έλαβε τον τίτλο του Κόμη, σύμφωνα με το «Libro d’ oro» του νησιού. Πολύγλωσσος και με σπουδές υπήρξε γραμματέας της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας και Αυλάρχης του Κωνσταντίνου. Στις 13 Ιανουαρίου 1895 ορίσθηκε ως ένας από τους 4 γραμματείς της Οργανωτικής Επιτροπής των Α’ Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και το 1900 στο Παρίσι ήταν ο Αρχηγός των αθλητών μας. Αλλά επιθυμούσε να μετάσχει των αγώνων. Σπορ που καλύτερα γνώριζε ήταν το Γκολφ και το Τένις. Μάλιστα υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών. Στο Γκολφ ήλπιζε ότι θα είχε καλύτερη επίδοση και δήλωσε σ’ αυτό το Σπορ. Πιθανόν να κατείχε και γαλλικό διαβατήριο ή τότε αυτό να μην ήταν τόσο απαραίτητο. Το άθλημα διεξήγετο για πρώτη φορά. Τελέσθηκε στην Κομπιέν με συμμετοχή 12 γκολφέρ μόνο από 3 χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία. Νίκησε ο Αμερικανός Τσαρλς Σαντς με 167 κτυπήματα. Ο Μερκάτης χρειάσθηκε 246 και ήταν ενδέκατος. Ακολούθως επέστρεψε στην Ελλάδα και ήταν μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (τότε ΕΟΑ) σχεδόν σε όλες τις Ολομέλειές της από το 1905 μέχρι το 1923. Επίσης υπάρχει και ένας Λεονάρδος Μερκάτης, ο οποίος κατά διαστήματα από το 1936 μέχρι το 1948 υπήρξε μέλος της ΕΟΕ. Δεν είναι γνωστός ο βαθμός συγγένειά του με τον Αλέξανδρο Μερκάτη.

Γεωργαντάς Νικόλαος

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ 1904

Ο ΑΡΚΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΝΙΚ. ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ
ΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΗΣ ΛΙΘΟΒΟΛΙΑΣ

Οι III Ολυμπιακοί Αγώνες του Αγίου Λουδοβίκου (Σαιντ Λούις) των ΗΠΑ είχαν συμμετοχή αθλητών μόνο 12 χωρών, έναντι 14 χωρών του 1896 στην Αθήνα και 28 χωρών το 1920 στο Παρίσι. Η απόσταση και η τεράστια δαπάνη αποτελούσε το αρνητικό στοιχείο. Η Ελληνική Αποστολή αποτελείτο από 18 αθλητές εκ των οποίων 16 ήσαν ομογενείς της Αμερικής, με μόνους να ταξιδεύσουν από την Αθήνα τους Νικόλαο Γεωργαντά και Περικλή Κακούση, από τους οποίους τελικά επέστρεψε μόνο ο Νικόλαος Γεωργαντάς. Γενν. στο Στενό Μαντινείας το 1880, πήγε στην Αμερική το 1921, αλλά πέθανε στην Αθήνα το 1958. Ήταν Δημοδιδάσκαλος με τα περισσότερα χρόνια του να έχει θητεύσει στο Βόλο, όπου άρχισε και τον αθλητισμό με τον Γ.Σ Βόλου. Δεν είχε την ισχυρή σωματική δομή του Δώριζα ή του Καραμπάτη, ούτε βεβαίως του Τόφαλου. Είχε μια συμμετρία και επί πλέον μια ταχύτητα κίνησης, αρκετά ικανή να τον κάνει άριστο ρίπτη κυρίως από την γρηγοράδα εκτέλεσης του παλμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να είναι ασυναγώνιστος κυρίως στη Λιθοβολία όπου δημιούργησε Παγκόσμιο Ρεκόρ με 19.92,5μ. με ταυτόχρονο Χρυσό Μετάλλιο το 1906. Δεύτερος στη Λιθοβολία το 1906 κατετάγη ο περίφημος γιγαντόσωμος Αμερικανός Μάρτιν Σέρινταν με 19.03,5. Ο Σέρινταν σε 3 Ολυμπιακούς Αγώνες (1904 – 1906 – 1908) κατέκτησε συνολικά στις ρίψεις 5 Χρυσά και 4 Ασημένια Μετάλλια. Τρίτος νικητής ήταν ο Μιχάλης Δώριζας με επίδοση 18.58,5 και τέταρτος ο σουηδός «Βίκινγκ»  Έρικ Λέμμινγκ με 18.21. Επομένως θα πρέπει να θεωρηθεί ότι το 1906 στην Αθήνα και στη Λιθοβολία ο Γεωργαντάς κατόρθωσε επί τέλους να κερδίσει σε ένα αγώνισμα τον Σέρινταν, ο οποίος το 1904 ήταν πρώτος στη Δισκοβολία με 39.28, δεύτερο τον συμπατριώτη του Ρόουζ με ίδια ακριβώς επίδοση και τρίτο τον Γεωργαντά με 37.68. Ο Σέρινταν ήταν ο πρώτος που έσπασε το φράγμα των 40μ. στο Δίσκο με 40.71 (1904) για να φθάσει το 1908 στα 42.63.

Οι αγωνιστικές επιτυχίες του Ν. Γεωργαντά:

1ος Πανελληνιονίκης 34 φορές. Στη Σφαιροβολία το 1901 με 11.00, το 1902 με 11.85, το 1904 με 12.44, το 1905 με 12.47, το 1906 με 11.81, το 1907 με 12.35 και το 1908 με 12.47. Στη Δισκοβολία το 1901 με 34.04, το 1902 με 34.71, το 1904 με 35.82, το 1905 με 40.29, το 1906 με 38.91, το 1911 με 36.17 και το 1919 με 37.07. Στη Λιθοβολία το 1901 με 17.06, το 1902 με 19.06, το 1904 με 19.69, το 1905 με 19.81, το 1906 με 18.53, το 1907 με 19.96, το 1908 με 20.45, το 1909 με 18.23, το 1910 με 19.00, το 1911 με 19.40, το 1914 με 18.95, το 1917 με 17.40 και το 1919 με 18.83. Στην Ελληνική Δισκοβολία το 1906 με 31.57, το 1909 με 32.03, το 1911 με 33.03, το 1914 με 32.13, το 1917 με 31.00, το 1919 με 32.88 και το 1920 με 32.83.

3ος Ολυμπιονίκης το 1904 στη Δισκοβολία με 37.68.

Κάτοχος των Πανελληνίων ρεκόρ: α) στη Σφαιροβολία το 1902 με 11.85, το 1904 με 12.44, το 1905 με 12.47, το 1907 με 12.88 και β) στη Δισκοβολία το 1901 με 34.04, το 1904 με 37.68 και το 1905 με 40.29.

64 Ευρωπαίοι

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ 1904

ΜΟΝΟ 64 ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΗΓΑΝ
ΣΤΟΥΣ Α’  ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Η τρίτη διοργάνωση στη σύγχρονη ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε στο Σαιν Λούις των ΗΠΑ. Ήταν η πρώτη οργανωτική επαφή των Αμερικανών με τους Ολυμπιακούς. Αρχικά αίτηση για την οργάνωσή τους είχε κάνει η πόλη του Σικάγου από το 1901, που έλαβε  και την έγκριση. Ο Δήμαρχος του Αγίου Λουδοβίκου όμως, οργανωτής εμπορικής έκθεσης για το 1904 πίεζε αφόρητα ΔΟΕ, Κυβέρνηση ΗΠΑ κ.λ.π. και τελικά πέτυχε να αναλάβει αυτός την τέλεση των Αγώνων. Μετείχαν 12 χώρες με 496 αθλητές (κατά άλλους με 627) από τους οποίους 64 ήσαν Ευρωπαίοι και 432 Αμερικάνοι. Οι Ευρωπαϊκές χώρες ήσαν οι εξής: Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Μ. Βρετανία, Ελλάδα, Ελβετία και Γαλλία. Τελέσθηκαν 84 αγωνίσματα.

Η ελληνική συμμετοχή υπήρξε περιορισμένη. Δυο αθλητές από την Μητροπολιτική Ελλάδα και 13 ομογενείς κάτοικοι των ΗΠΑ. Τα αθλήματα τα οποία τελέσθηκαν  ήσαν τα εξής: Στίβος, Πάλη, Πυγμαχία, Ξιφασκία, Γυμναστική, Κολύμβηση, Υδατοσφαίριση, Κωπηλασία, Τένις και Άρση Βαρών. Με την Πυγμαχία δημιουργήθηκε πρόβλημα λόγω του καθολικού επαγγελματισμού της στις ΗΠΑ. Επίσης προβλήματα παρουσιάσθηκαν κατά την τέλεση του Μαραθωνίου Δρόμου, όταν έφθασε πρώτος στο τέρμα ο Φρεντ Λοτς και μόλις την ώρα της απονομής αποκαλύφθηκε ότι είχε ανέβει σε αυτοκίνητο. Έτσι την πρώτη θέση κατέλαβε ο Τόμας Χικς, ο οποίος όμως και αυτός κατηγορήθηκε ακολούθως πως κατά τα τελευταία χιλιόμετρα ενισχύθηκε με αυγά και με μικρή δόση στρυχνίνης.

Από την Ελλάδα, μετά κόπων και βασάνων, λόγω αδιαφορίας πήγαν μόνο ο Νίκος Γεωργαντάς και ο Περικλής Κακούσης. Ο Γεωργαντάς κατετάγη 3ος στη Δισκοβολία με 37.68 και ο Κακούσης πρώτος στην Άρση Βαρών με 111,67 κιλά που αποτελούσε νέο Παγκόσμιο ρεκόρ. Με 2 Μετάλλια η Ελλάδα αναδείχθηκε ως τέταρτη χώρα της Ευρώπης. Από τους άλλους 13 Έλληνες, οι 10 μετείχαν στο Μαραθώνιο και 3 στη Διελκυστίνδα.

Στο Μαραθώνιο έτρεξαν οι εξής: Δημήτρης Βελούλης (5ος), Ιωάννης Φούρλας (13ος), Ανδρέας Οικονόμου (14ος), ενώ δεν τερμάτισαν: Γεώργιος Βαμκαϊτης, Χαρ. Γιάννακας, Γεώργιος Δρόσος, Χρ. Ζεχουρίτης, Ιωάννης Λουγκίτσας, Λ. Γ. Λουρίδας και Πέτρος Πιπίλης.

Στη Διελκυστίνδα συμπλήρωσαν την ομάδα των δυο Ελλαδιτών  Γεωργαντά – Κακούση οι ομογενείς Αναστάσιος Γεωργόπουλος, Δ. Δημητρακόπουλος και Βασίλειος Μέταλος.

Κολύμβηση

ΑΘΗΝΑ 1906

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ 1906

Αντίθετα με την πλούσια συμμετοχή Ελλήνων κολυμβητών στους Α’ Αγώνες των Αθηνών το 1896, ιδιαίτερα περιορισμένη υπήρξε αυτή στη Μεσο – Ολυμπιάδα του 1906. Πιθανόν οι άσχημες αναμνήσεις από τις καιρικές συνθήκες του 1896 να απέτρεψαν τους κολυμβητές μας. Ίσως πάλι να ήταν η αναμφισβήτητη υπεροχή των ξένων. Πιθανότατα να επηρέασε και η εμφάνιση του νέου στυλ με το όνομα «κρόουλ» με το οποίο κολυμπούσαν όλοι οι ξένοι.

Τελέσθηκαν 2 αποστάσεις ατομικών αγωνισμάτων, 100μ., 400μ. και η 4Χ250μ. Οι αγώνες τελέσθηκαν στο Φάληρο μαζί με τις λεμβοδρομίες. Στα 100μ. λάβανε μέρος 17 από 10 χώρες. Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Τσάρλς Ντάνιελς με χρόνο 1.12 κατά τα ελληνικά αρχεία ή 1.13 σύμφωνα με τη ΔΟΕ. Ο νικητής είχε ένα μέτρο διαφορά από τον 2ο Ούγγρο Ζόλταν Χάλμαϋ και ακόμη μεγαλύτερη από τον τρίτο Σέσιλ Χίλη (Αυστραλία). Οι 2 τελευταίοι είχαν τίτλους παγκόσμιου πρωταθλητή. Όνομα Έλληνα πρωταθλητή στους 8 πρώτους δεν αναφέρεται. Ο νικητής ήταν 22 ετών.

Στα 400μ. δήλωσαν 13 από 5 χώρες. Είναι γνωστά μόνο τα αποτελέσματα  των 6 πρώτων με νικητή τον Αυστριακό Όττο Σεφ και χρόνο 6.24.0 στον οποίο συμφωνούν όλα τα αρχεία. Είναι βέβαιο ότι μετείχαν οι αφοι Γ., Β. και Λ. Λεοντόπουλος, ο Δ. Αργαλιάς και ο Κραούζας, αλλά είναι άγνωστο εάν τερμάτισαν. Ο νικητής ήταν 18 χρονών.

Για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες τελέσθηκε το 1906 η σκυταλοδρομία 4Χ200 ελεύθερο, η οποία στην πραγματικότητα ήταν 4Χ250. Αγωνίσθηκαν 6 ομάδες, από 6 χώρες. Η ελληνική ομάδα προετοιμαζόμενη αποτελείτο από ένα γκρουπ 6 κολυμβητών του Πανελληνίου Γ.Σ, υπό την επίβλεψη του καλώς γνωστού γυμναστού Αθανασίου Λευκαδίτη. Την αποτελούσαν οι 3 αδελφοί Λεοντόπουλοι συν τους Κ. Κλεινιά, Χ. Σαδούκα και Γ. Σούλη. Την τελευταία στιγμή η ομάδα δεν δήλωσε συμμετοχή με άγνωστη αιτία. Οι άλλες 6 ομάδες αγωνίσθηκαν κανονικά με πρώτους τους Ούγγρους. Ακολούθησαν 2) Γερμανία, 3) Αγγλία, 4) ΗΠΑ, 5) Σουηδία, ενώ η Αυστρία δεν τερμάτισε.

Οι καταδύσεις για πρώτη φορά τελέσθηκαν στον Άγιο Λουδοβίκο των ΗΠΑ το 1904, ενώ για πρώτη φορά εμφανίσθηκαν στην Ελλάδα το 1906. Βατήρας ήταν μια ξύλινη κατασκευή που περιγράφεται ως ένα είδος πολιορκητικής μηχανής.  Τα ύψη ήσαν δυο. Από 4 και 12 μ. Συμμετείχαν 24 αθλητές από 8 χώρες. Οι 3 ήσαν Έλληνες, χωρίς να υπάρχουν τα ονόματά τους. Μόνο υπάρχει μια αναφορά ότι ο Δ. Αργαλιάς αποσύρθηκε. Νικητής αναδείχθηκε ο Γερμανός Γκότλομπ Βαλτζ με δεύτερο τον συμπατριώτη του Γκέοργκ Χόφμαν, ο οποίος επίσης ήταν δεύτερος και το 1904 στο Σαιν Λούις.