Γκιώνης Παναγιώτης

 ΠΕΚΙΝΟ 2008

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΚΙΩΝΗΣ
ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΙΝΓΚ – ΠΟΝΓΚ

Αναμφισβήτητα ο αθλητισμός ως θεσμός αποσκοπεί σε ανώτερους σκοπούς αγωγής και παιδείας και αποτελεί τρόπο έκφρασης της ανθρώπινης σωματικής και πνευματικής ομορφιάς. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν δώσει μεγάλο νόημα στον αθλητισμό έχοντας ως αρχή στην καθημερινή τους ζωή το περίφημο «νους υγιής εν σώματι υγιή».

Αυτό που κάνει αναμφισβήτητα ακόμα πιο ιδιαίτερη τη σημασία της άθλησης είναι το Ολυμπιακό Πνεύμα, το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας, το οποίο γεννήθηκε στη χώρα μας την Ελλάδα.

Ο λόγος που επέλεξα να ακολουθήσω τον δρόμο του αθλητισμού και συγκεκριμένα με την επιτραπέζια αντισφαίριση «ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ» είναι ότι μου πρόσφερε και συνεχίζει να μου προσφέρει ιδανικά και αξίες που με έκαναν να το αγαπήσω. Η αγάπη μου αύτη με έκανε να προσπερνώ κάθε δυσκολία με αποτέλεσμα να καταφέρω με πολύ κόπο να εκπληρώσω το μεγαλύτερό μου όνειρο το όποιο δεν ήταν άλλο από τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αυτές οι προσπάθειες με οδήγησαν για πρώτη φορά στην συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Ήταν ίσως από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ζωή μου καθώς αγωνιζόμουν στην χώρα μου. Όλοι οι συγγενείς μου και οι δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί για να με στηρίξουνε και αυτό ήταν αρκετό για να κάνει τους συγκριμένους αγώνες ιδιαίτερα ξεχωριστούς για μένα. Παρόλα αυτά σαν αθλητής δεν ήμουν ιδιαίτερα έτοιμος να ανταπεξέλθω σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, αλλά δεν παύει να ήταν μια εκπληκτική εμπειρία για μένα που με βοήθησε αρκετά στην μετέπειτα πορεία μου..

Η επιβράβευση ήρθε με την συμμετοχή μου για δεύτερη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008.Το δέος ξεχωριστό γιατί ήξερα πως θα αγωνιστώ στην χώρα του Πινγκ Πονγκ..

Η εμπειρία συγκλονιστική ,αυτό που βίωσα εκεί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Το γήπεδο γεμάτο από 10.000 κόσμο να ζητωκραυγάζει ασταμάτητα. Κόσμος στον δρόμο να μας ζητάει αυτόγραφα και φωτογραφίες και να μας δείχνει πως μας γνωρίζει σαν αθλητές. Ήταν κάτι το εκπληκτικό και αγωνιστικά η συμμετοχή μου ήταν ικανοποιητική αλλά όχι αρκετά καλή για μένα.

Η συνέχεια ανάλογη, δουλειά και προπονήσεις με πολύ περισσότερη εμπειρία πλέον και με το μυαλό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.
Ο στόχος επετεύχθη και έτσι η συμμετοχή μου για τρίτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 ήταν γεγονός. Η βελτίωσή μου είναι εμφανής και ήξερα πως μπορούσα να προσφέρω πολλά περισσότερο σε σχέση με τις προηγουμένας φορές. Έτσι και έγινε. Στο Λονδίνο έλαβα την καλύτεροι θέση από ποτέ την 17η και για μια μικρή ατυχία, για ένα πόντο συγκριμένα που χρειαζόμουν για να κερδίσω τον Ιάπωνα αντίπαλό μου έχασα την είσοδό μου στην 16αδα της διοργάνωσης και αυτομάτως το δικαίωμα να παλέψω για κάτι καλύτερο.

Μέσα από τις εμπειρίες που έχω προσκομίσει από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, συνειδητοποίησα αξίες στις οποίες θα ήθελα ν αναφερθώ για να βοηθήσω πολλά παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό.

Δεν είναι η πρώτη θέση του βάθρου που αποτελεί το μόνο κίνητρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και η συμμετοχή και μόνο αποτελεί μια διάκριση ανεξάρτητα από το έπαθλο.

Το σημαντικό είναι πως μέσα από τον αθλητισμό μαθαίνεις να αγαπάς. Αγαπάς τον αντίπαλό σου για την ευκαιρία που σου δίνει να αγωνιστείς, τον προπονητή σου που έχει μοχθήσει και αυτός μαζί σου για να σε μάθει να αγωνίζεσαι και να νικάς, αλλά το πιο βασικό να αγαπάς τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου και σε στηρίζουν σε κάθε προσπάθεια.
Σ’ αυτό το πνεύμα ευελπιστώ να στηριχτούν και οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες….!