Γούνας Ανδρέας

ΛΟΣ ΑΤΖΕΛΕΣ 1984

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΟΥΝΑΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΣΤΟ ΠΟΛΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΑΤΟΥ ΤΟΥ

Άρχισε από κολυμβητής του ελεύθερου στις μικρές αποστάσεις, προχώρησε με αργό ρυθμό στις επιδόσεις των 100, αλλά όταν άρχισε το Πόλο κυριάρχησε και στο Κολύμπι. Εξ άλλου με το Πόλο κατόρθωσε να πάει δυο φορές στους Ολυμπιακούς (1980 – 84) με το Λος Άτζελες να είναι το τυχερό του, καθώς η Εθνική μας κατατάγηκε δεύτερη. Οι προσωπικές του στιγμές όπως ο ίδιος τις έγραψε το 1978, πριν ακόμη μετάσχει των Ολυμπιακών Αγώνων έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

«Γεννήθηκα στις 26 Αυγούστου 1957 στον Πειραιά. Γονείς μου ο Δημήτριος και η Ευγενία Γούνα. Έχω ένα αδελφό τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο το Χάρη. Μεγάλωσα στον Πειραιά μέχρι το 1961, ύστερα οικογενειακώς μετακομίσαμε στην Καλλιθέα, όπου και μένω από τότε και μέχρι σήμερα. Πήγα Νηπιαγωγείο στα εκπαιδευτήρια Αποστολόπουλου και Δημοτικό στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Καλλιθέας. Στις 25 Δεκεμβρίου του 1968 έχασα τη μητέρα μου. Μετά από αυτό ο πατέρας μου θέλοντας να μας απαλύνει τη θλίψη, μας έγραψε μαζί με τον αδελφό μου στον ΑΟΠΦ το Φεβρουάριο του 1969. Την ίδια χρονιά τελείωσα το Δημοτικό και μπήκα στο Γυμνάσιο. Μέχρι το 1971 ήμουνα αθλητής στον ΑΟΠΦ, δέν είχα όμως ασχοληθεί ιδιαίτερα με το άθλημα. Το 1971 μεταγράφηκα στον ΟΣΦΠ, έτσι άρχισα μια πιο συστηματική δουλειά, αλλά και πάλι όχι για πρωταθλητισμό. Για πρώτη φορά στη ζωή μου άρχισα να σκέπτομαι σοβαρά την Κολύμβηση το 1974. Το 1975 με βρήκε γεμάτο κέφι και προετοιμασμένο καλά. Τότε προπονητής μου ήταν ο πρώην πρωταθλητής Ελλάδος Δημήτρης Καρύδης. Προγενέστεροι αυτού ήσαν ο Δημ. Ανάργυρος και ο Γκάρυ Ίλμαν. Το 1976 ήρθα 3ος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στα 100μ. ελεύθερο με 56’’8. Το 1977 άρχισα να παίζω Πόλο, για μένα ήταν η αρχή της σταδιοδρομίας μου στο άθλημα. Και αυτό γιατί σ’ αυτή τη χρονιά κατόρθωσα να παίξω στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού, δεύτερη στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στο έτος αυτό. Έγινα μέλος της Εθνικής μας Ομάδας στο ίδιο άθλημα και παράλληλα ήρθα δεύτερος στα 100 ελεύθερο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με 57’’2 μετά τον Κώστα Κοσκινά και έγινα επίσης μέλος της Εθνικής Ομάδας Κολύμβησης. Θα πρέπει να τονίσω ότι αυτή τη χρονιά δεν είχα κάνει καθόλου κολυμβητική προπόνηση, παρά μόνο Πόλο, προπονητές μου στο άθλημα αυτό ήταν οι Ίβο Τρούπιτς, Μάκης Χαρίτος, Ανδρέας Γαρύφαλλος, Μανώλης Πατλάκας και φυσικά όλοι οι παίκτες της ομάδας μου τους οποίους και ευχαριστώ. Οι σπουδές μου τη χρονιά αυτή δεν πήγαν καλά μιας και απέτυχα ξανά στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα Ανώτατα Ιδρύματα. Στο σημείο αυτό ίσως θα πρέπει να τονίσω κάτι θλιβερό για την αθλητική μου καριέρα. Παρ’ όλο που τύγχανα μέλος της Εθνικής μας Ομάδας Υδατοσφαίρισης που ήρθε πρώτη στο Β’ Γκρουπ των Πανευρωπαϊκών Αγώνων θέλοντας να μπω στην ΕΑΣΑ, μου είπαν ότι δεν μπορώ γιατί είχα μικρό απολυτήριο. Το 1978 ήταν πιο αποδοτικό για μένα. Κατόρθωσα  να έρθω πρώτος Πανελληνιονίκης στα εκατό ελεύθερο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με 56’’9 και να διατηρήσω τις θέσεις μου στις Εθνικές μας Ομάδες Κολύμβησης και Υδατοσφαίρισης. Το έτος αυτό προπονητής ήταν ο Μίλε Νάκιτς που θα είναι και φέτος προπονητής μου στην Υδατοσφαίριση. Τη χρονιά αυτή άρχισα σπουδάζοντας Οικονομικά στο Deree Pierce College.

Από μικρός είχα αδυναμία στη θάλασσα, αλλά θα ήταν κουτό να πω ότι γι’ αυτό ακολούθησα αυτό το άθλημα. Απλώς την εποχή εκείνη ήμουνα πιο κοντά στο άθλημα και έτυχε να το ακολουθήσω, όπως θα μπορούσε να ήταν ένα οποιοδήποτε άλλο.

Κάθε άθλημα και γενικά ο αθλητισμός οπωσδήποτε έχει μεγάλη σημασία για τα άτομα που επιδίδονται και φυσικά στη χώρα που εκπροσωπούν. Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, σήμερα ο αθλητισμός είναι μέσον προβολής χωρών και πολιτικών συστημάτων. Αυτό λοιπόν, ίσως θα πρέπει να γίνει η βάση και για τη χώρα μας, αν θέλουμε να έχουμε κάποια μελλοντική διάκριση στις διεθνείς συναντήσεις. Ίσως βέβαια να μην είναι αρκετά σωστή η σκέψη αυτή, αλλά είναι η μόνη ικανή για να μας φέρει μια διάκριση».