Δεληφώτης Δημήτρης

ΜΟΣΧΑ 1980

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΛΗΦΩΤΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΠΛΟΥΝ ΣΤΟ ΜΗΚΟΣ

Συνήθως γίνεται το αντίθετο, οι άλτες του μήκους αναπτύσσονται και στο τριπλούν, αλλά η μέση του Δεληφώτη τον υποχρέωσε άλλως να πράξει. Στη Μόσχα στους Ολυμπιακούς πήδησε 7.74, ενώ το ατομικό του είναι 7.94 από τους Βαλκανικούς του 1982 στο Βουκουρέστι, όταν κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο. Μερικά χρόνια πριν είχε γράψει μια σύντομη αυτοβιογραφία του, στην οποία σημειώνει τα εξής:

«Γεννήθηκα στη Βέροια το 1957 στις 20 Φεβρουαρίου. Μέχρι την Πέμπτη Γυμνασίου πήγαινα στο Γυμνάσιο Βέροιας. Μετά και όταν άρχισα να ασχολούμαι με το αγώνισμα κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί τελείωσα το Α’

Γυμνάσιο, με γυμναστή μου τον κ. Ντέρο, ο οποίος και με γύμναζε εντατικά. Πρώτος μου προπονητής, μετά το σχολείο, υπήρξε ο κ. Λαζαρίδης στον οποίο και χρωστάω την καριέρα μου.  Στην αρχή άρχισα με προπόνηση στο τριπλούν και μπήκα στην ομάδα τριπλούν, το 1974, με σκορ 14.63 μέτρα. Το 1975 υποχρεώθηκα να εγκαταλείψω το τριπλούν επειδή είχα κάτι ενοχλήσεις, πόνους στη μέση.

Πριν όμως σταματήσω είχα πηδήξει, τελείως απροπόνητος, στο μήκος και είχα πετύχει 6,65μ. Τότε αφοσιώθηκα σ’ αυτό και το καλοκαίρι του 1975 πηδώ 7,15μ. και κερδίζω στα Τρίκαλα τους Εφηβικούς Αγώνες. Το 1976, πάλι στα Τρίκαλα, κάνω ατομικό ρεκόρ με 7,35μ. κερδίζοντας και το εφηβικό εκεί και αργότερα έρχομαι 2ος στους Βαλκανικούς. Το 1977 ξανακάνω ατομικό ρεκόρ με 7.55μ. και έρχομαι 2ος στους Άνδρες και 7ος στους Βαλκανικούς  Ανδρών στην ‘Άγκυρα. Όλα αυτά συνέβησαν ενώ βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη με προπονητή μου, όπως προείπα, τον κ. Λαζαρίδη. Όταν το 1978 πέρασα στην ΕΑΣΑ και ήρθα στην Αθήνα με ανέλαβε ο Ομοσπονδιακός προπονητής κ. Σακελαράκης και το καλοκαίρι πηδώ 7,74μ. στους Βαλκανικούς στη Θεσσαλονίκη κερδίζοντας και το Πανελλήνιο ρεκόρ Ανδρών με 7,65. Για το 1979 προπονούμαι πολύ και ελπίζω…..

Διάλεξα το μήκος γιατί είναι το αγώνισμα που μπορώ να τα δίνω όλα επειδή με εκφράζει καλύτερα. Εξ άλλου νομίζω ότι  έχω όλα τα προσόντα που απαιτούνται δηλαδή ταχύτητα, ετοιμότητα και δύναμη.

Ο κοινωνικός ρόλος του αθλητισμού είναι ποικίλος. Κατ’ αρχάς αναπτύσσονται σχέσεις μεταξύ των λαών ανεξάρτητα από τις πολιτικές ή άλλες διαφορές. Επίσης η ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου  ανεβάζει κατ’ επέκταση ψυχολογικά και πνευματικά το κοινωνικό σύνολο.

Ο αθλητής βλέπει τα πράγματα με ρεαλισμό και αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις με ψυχραιμία και δύναμη. Προσγειωμένος στην αντιμετώπιση των καταστάσεων, βλέπει συγκρατημένα τις επιτυχίες και γνωρίζει την ακριβή θέση του στην κοινωνία. Όλα αυτά συμβαίνουν στους αθλητές που συνδυάζουν τη σωματική καλλιέργεια με την πνευματική. Και πιστεύω ότι ένας αθλητής είναι ολοκληρωμένος όταν είναι δραστήριος, άνετος στις σχέσεις του με ξεκάθαρες τις ποικίλες ιδέες του που δείχνουν παράλληλα την πνευματική του ευρύτητα. Τελικά, κύριος συντελεστής μιας υγιούς κοινωνίας είναι το ποσοστό των αθλουμένων της.

Οι προοπτικές φαινομενικά, για την ανάπτυξη του Αθλητισμού στη χώρα μας είναι πολύ λίγες και αυτό λόγω αδιαφορίας των υπευθύνων, της ανεπάρκειας των μέσων και τέλος της κακιάς νοοτροπίας των Ελλήνων έναντι του Αθλητισμού. Αυτό βέβαια καθώς και όλα τα άλλα μπορούν να ξεπεραστούν αν οι υπεύθυνοι αρχίσουν κατάλληλη διαφώτιση του λαού και με τη δημιουργία απαραίτητων αθλητικών έργων, νομίζω ότι σιγά – σιγά η κατάσταση θα καλυτερέψει».