Δεσκουλίδης Ηρακλής

ΛΟΣ ΑΤΖΕΛΕΣ 1984

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΔΕΣΚΟΥΛΙΔΗΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ
ΜΕ 4 ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ: 1984 – 88 – 92+2000

Υπηρέτησα και υπηρετώ την πάλη από την θέση του αθλητή, του προπονητή και του παράγοντα για περισσότερο από 40 χρόνια. Έχω Ολυμπιακή  εμπειρία από τέσσερις Ολυμπιάδες (1984, 1988, 1992 σαν αθλητής και το 2000 ως προπονητής). Στο Λος Άντζελες ήταν η πρώτη μου παρουσία. Η ελευθέρα πάλη ήταν στο τέλος του προγράμματος των αγώνων αφού οι τελικοί γίνονταν την ημέρα της τελετής λήξης, ενώ η ελληνορωμαϊκή πάλη ήταν από τα πρώτα της πρεμιέρας. Θυμάμαι πήγαμε στο Λος Άντζελες ένα μήνα πριν τους αγώνες μας.

Το Ολυμπιακό χωριό ήταν στο Πανεπιστήμιο UCLA το οποίο είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να φιλοξενήσει τους αθλητές. Πολλοί φοιτητές που σπούδαζαν σε αυτό,  τον καιρό των αγώνων δεν είχαν πρόσβαση και μας ρώταγαν, εκτός του χωριού, όπου έρχονταν για να μιλήσουν με τους αθλητές, από κάθε χώρα και άθλημα, για το Πανεπιστήμιο τους. Έδειχναν έκπληξη για τις αλλαγές που τους περιγράφαμε που είχαν γίνει σε αυτό. Αυτοί θα τις έβλεπαν μετά την λήξη των Αγώνων. Κάθε τι μου έκανε εντύπωση από το δωμάτιο που μοιραζόμουνα με τον συναθλητή μου τον Γιώργο Αθανασιάδη, τα εστιατόρια που ήταν πολλά ενώ κάποιο που ήταν ανοιχτό όλο το 24ωρο, τα γυμναστήρια, τους χώρους αναψυχής, τον τόπο των αγώνων που ήταν 100 χιλιόμετρα μακριά από το Ολυμπιακό χωριό και ήταν στο Αναχάϊμ όπου η Ντίσνεϊλαντ. Αυτό που ήταν αρνητικό αγωνιστικά ήταν το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να γυμναστούμε όπως έπρεπε αφού ο μόνος αντίπαλος μου στις προπονήσεις ήταν ο Γιώργος Αθανασιάδης που αγωνιζόταν σε δύο χαμηλότερες κατηγορίες βάρους (68-82)

Ο τρίτος αθλητής της ελεύθερης πάλης που συμμετείχε στους αγώνες ο Κυριάκος Μπογιατζής είχε πρόβλημα τραυματισμού και δεν συμμετείχε στις προπονήσεις.

Συνεπώς το σπουδαιότερο μέρος της προετοιμασίας για την πάλη που είναι ο τελευταίος μήνας, πριν τους αγώνες, έγινε για τον Αθανασιάδη και μένα με τον χειρότερο τρόπο. Ο προπονητής μας ο Γιώργος Χατζηιωαννίδης καταλαβαίνοντας το πρόβλημα αναγκαζόταν να κάνει και αυτός τον αντίπαλο μας στις προπονήσεις, για να έχει τελικά δύο τραυματισμούς στο πόδι και το χέρι. Δυστυχώς το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και τέσσερα χρόνια αργότερα στους Ολυμπιακούς της. Στους Αγώνες αυτούς στην ελεύθερη πάλη συμμετείχαμε ο Αθανασιάδης και εγώ μόνο που τώρα είχαμε τρεις κατηγορίες βάρους διαφορά (68, 90) και ήταν ακόμη δυσκολότερο το ζευγάρωμα στην προπόνηση. Ο προπονητής μας ο Χατζηιωαννίδης ρισκάριζε λιγότερο βοηθώντας μας στην προπόνηση σαν παρτενέρ γιατί υπήρχε το προηγούμενο του Λος Άντζελες.

Κάνοντας ταμείο μετά από πολλά χρόνια, θα αναφέρω την αιτία που για πρώτη φορά, τόσο ο Αθανασιάδης όσο  και εγώ, δεν φθάσαμε στην κατάκτηση ενός Ολυμπιακού μεταλλίου ενώ κερδίσαμε μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, διοργανώσεις που δεν υστερούν  των Ολυμπιακών. Προσωπικά περιορίστηκα στην κατάληψη της έβδομης θέσης τόσο στο Λος Άντζελες το 1984 όσο και στη Σεούλ το 1988, ενώ το 1992 στη Βαρκελώνη ήμουν 9ος.

Το 1993 ξεκίνησα την προπονητική με τις εθνικές ομάδες των μικρών ηλικιών με επιτυχία, αφού το 1994 για πρώτη φορά σε παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων κερδίσαμε δύο μετάλλια και δύο τέταρτες θέσεις. Το 1996 λίγους μήνες πριν  την Ατλάντα η Ομοσπονδία μου πρότεινε να αναλάβω την ανδρική ομάδα για τους Ολυμπιακούς. Αρνήθηκα γιατί δεν ήθελα ούτε να πιστωθώ ούτε να χρεωθώ τα αποτελέσματα της ομάδας με λίγο χρόνο δουλειάς. Μετά την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών του 1996 η Ομοσπονδία  μου ανέθεσε τα καθήκοντα του προπονητή της εθνικής ομάδας ανδρών ελευθέρας,  με την πίεση ότι η πάλη δεν θα άντεχε και τρίτη Ολυμπιάδα χωρίς μετάλλιο. Μέσα στην τετραετία η ομάδα της οποίας είχα την τύχη και την τιμή να είμαι προπονητής πέτυχε αρκετά, αφού δύο αθλητές (Καρντάνωφ, Ξανθόπουλος) κέρδισαν μετάλλια σε πανευρωπαϊκούς αγώνες, ενώ έφθασαν και στην τέταρτη θέση στα παγκόσμια πρωταθλήματα. Πέραν αυτών και άλλοι τρείς αθλητές (σύνολο πέντε) κέρδισαν την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του Σίδνευ το 2000 μέσα στους 20 καλύτερους της κατηγορίας τους κάτι που συνέβη για πρώτη φορά. Ενώ είχαμε μπει στην τελική ευθεία για την Ολυμπιάδα του 2000 μου ανακοίνωσε η Ομοσπονδία ότι δύο μήνες πριν τους αγώνες η ομογένεια της Αυστραλίας σε Ντάρβιν και Μελβούρνη θα μας φιλοξενούσε δωρεάν.  Έχοντας την εμπειρία του 1984 και 1988, αντέδρασα και δεν δεχόμουνα τα λάθη που πλήρωσα σαν αθλητής να τα πληρώσουν με την σειρά τους οι αθλητές μου. Στον προγραμματισμό μου είχα δύο προπονητικές προετοιμασίες, σε διάστημα 50 ημερών πριν τους Ολυμπιακούς, στην Ουκρανία με την Εθνική ομάδας της χώρας  που το 2000 είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Οι προετοιμασίες  θα κόστιζαν στην Ομοσπονδία περίπου 10.000 δολάρια.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την επιθυμία κάποιων να γυρίσουν την Αυστραλία το διάστημα που θα μας φιλοξενούσε η ομογένεια  με έβαλε στο στόχαστρο Όταν τελείωσαν με επιτυχία οι προετοιμασίες στην Ουκρανία ταξιδεύσαμε για το Σίδνευ επτά μέρες πριν τους αγώνες διάστημα ικανό για να προσαρμοστούν οι αθλητές στην διαφορά ώρας. Στους αγώνες οι αθλητές μου ξεπέρασαν τις προσδοκίες και αν η ιστορία έγραψε ότι ο Αμιράν Καρντάνωφ ήταν τρίτος νικητής (ο ίδιος αθλητής στην Ατλάντα δεν έκανε ούτε νίκη) ο Ξανθόπουλος στα 96 κιλά περιορίστηκε στην πέμπτη θέση αφού στον μοναδικό αγώνα που «έχασε» με τον πρώτο νικητή Ρώσο Μουρταζαλίεφ αδικήθηκε από τους διαιτητές και θα μπορούσε και αυτός να κέρδιζε αν όχι το χρυσό, σίγουρα κάποιο μετάλλιο. Οι άλλοι τρεις αθλητές της ελευθέρας που αγωνίσθηκαν ήταν ο Χρήστος Πολυχρονίδης, ο Νίκος Λοϊζίδης και ο Στάθης Τοπαλίδης.