Δημάκη Ντενίζ

ΠΕΚΙΝΟ 2008

H ΝΤΕΝΙΖ ΔΗΜΑΚΗ
ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΑΘΛΟ

Κάθε παιδάκι που εισχωρεί στους χώρους του αθλητισμού ίσως έχει ως πρώτο ερέθισμα την παρακολούθηση των Ολυμπιακών. Για εκατομμύρια εφήβους σε όλη την υφήλιο  είναι ένα το όνειρο : η Συμμετοχή.

Ο πόθος της πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς υπήρχε στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που μπήκα στον αθλητισμό στις αρχές του 1992. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τις μεγάλες αποστάσεις. Το 2002 που άρχισα να μετέχω  στο Τρίαθλο ενθουσιάστηκα αλλά το κυνήγι της πρόκρισης στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 δεν έφερε αποτέλεσμα, πάντως μου έδωσε να πιστέψω ότι υπάρχουν ελπίδες για το 2008!

Στο δικό μου αγώνισμα σημασία είχε τι θα έκανα στους αγώνες του εξωτερικού. Σε κάθε αγώνα σχεδόν έδινα εξετάσεις. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση, αντιμετωπίζοντας χώρες με μεγαλύτερη παράδοση, για να είσαι εντός των 52 πολύτιμων εισιτήριων!

Παθιάστηκα και προετοιμάστηκα με ατελείωτες ώρες ημερήσιας προπόνησης, με πολλά στραβοπατήματα, ευτυχώς η πρόκριση ήρθε! Η άφιξη μου στο Πεκίνο ήταν από μόνη της μια μαγική στιγμή! Εκεί κάνεις ένα κοίταγμα πίσω, ένα flash back και λες τα κατάφερα! Είμαι εδώ! Εκπροσωπώ την Ελλάδα μου! Η φόρμα με  το εθνόσημο και τους Ολυμπιακούς κύκλους για μένα ήταν και είναι χρυσάφι! Συνοδευόμουν από τον Βασίλη Κρομμύδα, ως προπονητή μου και αποτελούσα την συνέχεια της συμμετοχή μας, ως Τρίαθλο, στο Ολυμπιακό πρόγραμμα, για 3η τετραετία.

Το Πεκίνο ως Πρωτεύουσα της Κίνας φέρει μια πολύ βαριά κληρονομιά σε πολιτισμό , ιστορία και παραδόσεις

Ζούσα ένα παραμύθι παρότι είχα έρθει άλλες δυο φορές. Το στήσιμο και η οργάνωση τους ήταν μελετημένη μέχρι της τελευταίας λεπτομέρειας. Το Ολυμπιακό χωριό πανέμορφο με πάρκα, υπερσύγχρονα γυμναστήρια και αποκορύφωμα την εικόνα του το βράδυ όταν φωτιζόταν με ανεπανάληπτο τρόπο. Εκείνο όμως που εγώ δεν χόρταινα να βλέπω ήταν το δικό μας κτίριο με τις Ελληνικές σημαίες σε κάθε μπαλκόνι !

Η Τελετή Έναρξης θα έλεγα ότι ήταν το δείγμα του μεγάλου πολιτισμού που διαθέτουν οι Κινέζοι  και που ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν το δικό μας ειδικό βάρος σε αυτό τον τομέα. Θέατρο των ονείρων όπως και η Αθήνα 2004! Ζούσα το ίδιο όνειρο σχεδόν μόνο που τώρα ήμουν εκεί!

Παρέλαση με την σημαία μας και εμάς  πρώτους! Ρίγη! Φωτογραφίες με τον τεράστιο Ολυμπιακό  κόκκινο πυρσό εντός του σταδίου! Με τους καλύτερους αθλητές του κόσμου και εγώ εκεί. Η σημαντικότερη στιγμή από τότε που ξεκίνησα τον αθλητισμό:

Μπαίνω με τον Βασίλη ( τον προπονητή μου ) στο field play που θα διεξαχθεί το Ολυμπιακό Τρίαθλο μία εβδομάδα πριν για να γνωρίσουμε τον χώρο.

Εκεί συναντώ την γραμματέα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Τριάθλου Lorren Barnett. Με αγκαλιάζει και μου λέει Ντενίζ είσαι εδώ τα κατάφερες! Ήξερε την προσπάθεια μου από το Αθήνα 2004. Εκεί ένιωσα ότι αξίζει να πολεμάς και μια ολόκληρη ζωή για κάτι!!!

Ο αγώνας μου!

Δεν μου βγήκε όπως ήθελα. Μπήκα πολύ σφιχτή στο σκέλος της κολύμβησης. Έδωσα όμως πολύ μεγάλη μάχη. Μου αναγνωρίστηκε ότι έδωσα ότι είχα να δώσω και χειροκροτήθηκα. Φεύγοντας από το field play είμαι με σκυφτό το κεφάλι. Δεν μου βγήκε ο αγώνας. Εκεί συναντώ το σύζυγο μου, παλιό αθλητή μαραθωνίου, τον Βασίλη Κρομμύδα, και τον Πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας.

Μόνο χαμογέλα μου λέει, κοίταξε που βρίσκεσαι, ήρθες αγωνίστηκες επάξια τα έδωσες όλα με τον τιμιότερο τρόπο, χειροκροτήθηκες, έγινες Olympian!