Ιωάννου Γιάννης

ΕΛΣΙΝΚΙ 1952

Ο ΑΘΟΡΥΒΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΠΑΙΚΤΗΣ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Γενν. το 1931 στον Πειραιά, έμαθε Ποδόσφαιρο στα τσικό του Ολυμπιακού, αναδείχθηκε στον Εθνικό Πειραιώς και διέπρεψε όταν επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Ένας παίκτης αξίας, αλλά χαμηλών τόνων, ίσως αδικημένος στον τομέα της προβολής δεδομένου ότι οι συμπαίκτες του κατόρθωναν να αποκτούν μεγαλύτερη δημοσιότητα. Όμως η συνεισφορά του στο κέντρο του γηπέδου δεν τίθεται σε αμφισβήτηση, καθώς ήταν ο συνδετικός κρίκος, στο σύστημα «WM», μεταξύ άμυνας και επίθεσης. Στην πρώτη περίοδο μετά τον Β’ ΠΠ και σε όλη τη δεκαετία του ’50 η άμυνα έπαιζε μόνο στην άμυνα και η επίθεση αποκλειστικά βρισκόταν μπροστά. Επομένως τα δυο χαφ (ο τρίτος ήταν κεντρικός αμυντικός) έπρεπε να κάνουν όλο το παιχνίδι γύρο από τη σέντρα.

Το 1947 άρχισε να κάνει τις πρώτες του εμφανίσεις στα υψηλά κλιμάκια και το 1952 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα. Μαζί με τον Κώστα Πούλη της ΑΕΚ κλήθηκαν να κρατήσουν το κέντρο στην Εθνική Ομάδα που πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι. Ήταν η πλέον απομακρυσμένη αποστολή στην ιστορία του Εθνικού μας συγκροτήματος που τότε τριγύριζε μεταξύ Βαλκανίων και Αιγύπτου. Το προηγούμενο μεγαλύτερο ήταν το 1920 στους Ολυμπιακούς στο Παρίσι. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν προκρίσεις για τη συμμετοχή. Οι ομάδες δήλωναν και πήγαιναν. Για τούτο στο Ελσίνκι παρατάχθηκαν 25 ομάδες, ενώ στη συνέχεια ο αριθμός περιορίστηκε κατά το ήμισυ. Χάσαμε 2 -1 από τη Δανία και αποκλεισθήκαμε. Περισσότερο λόγω έλλειψης πείρας, παρά λόγω έλλειψης ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Το 1952 νικήτρια αναδείχθηκε η Ουγγαρία καθώς νίκησε στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία 2 – 0. Για την τρίτη θέση η Σουηδία κέρδισε τη Γερμανία επίσης 2 – 0. Στον Ολυμπιακό στη δεκαετία του ’50 ο Ιωάννου κέρδισε 6 πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα.