Καραγιώργος Άρης

ΜΟΣΧΑ 1980

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ Α. ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ
ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Ο Αριστείδης Καραγιώργος, γνωστός περισσότερο ως Άρης, άνοιξε δρόμους, δίδαξε, προπόνησε και οδήγησε το ελληνικό Βάδην, τεχνικά, γραπτά, προφορικά, οπωσδήποτε με πάθος, σε άλλο επίπεδο. Πριν πάει στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980, μαζί με τον αδελφό του, έγραψε το παρακάτω κείμενο:

«Γεννήθηκα στις 27-7-1951 στο Τροβάτο Ευρυτανίας. Μεγάλωσα στη Μεσοκώμη Ευρυτανίας και στο Αγρίνιο. Ήρθα στην Αθήνα το 1965 και γράφτηκα στον ΠΑΟ αρχές του 1966.

1966: 2ος Πανελληνίους Παίδων, 1967: 1ος Πανελληνίους Παίδων, 2ος Εφήβων, 1968: 1ος Πανελληνίους Εφήβων, 1969: 1ος Πανελληνίους Εφήβων, 2ος Πανελ. Ανδρών, 1970: 1ος Πανελληνίους Εφήβων, 2ος Πανελ. Ανδρών. Είχα το ρεκόρ όλων των αποστάσεων της κατηγορίας μου (εφήβων). Όπως 10.000μ. βάδην  48’23’’.6 και 20.000μ. βάδην σε 1.43’47’’.0. Παράλληλα είχα διακριθεί σε διάφορους διεθνείς. 1973: 20.000μ. 1.33’37’’.0, 1974: 10.000μ. 45’34’’, 20.000μ. 1.32’16’’, 1976: 10.000μ. 44’24’’. Νέο Πανελ. Ρεκόρ 3ος Βαλκανικούς του Τσίλιε στα 20.000μ., 1977: 10.000μ. 44’10’’6 Νέο Πανελ. Ρεκόρ, 20.000μ. 1.35’ και 5.000μ. 20’47’’8, 4ος Βαλκαν. Της Άγκυρας. 1978: 10.000μ. 43’29’’7 νέο Πανελ. Ρεκόρ 20.000μ. 1.27’08’’. νέο Πανελ. Ρεκόρ 2ος Βαλκανικούς Θεσ/νικης.

Πάνω από όλα διάλεξα τον αθλητισμό γιατί: Η ανάγκη για συναγωνισμό που να ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία. Προτίμησα το βάδην γιατί είναι ο συνδυασμός της δύναμης και της αντοχής. Πιστεύω πως μου ταίριαζε αυτό το αγώνισμα. Στο μεταξύ το αγάπησα. Είδα και έζησα την ταλαιπωρία που υφίστατο το άθλημα λόγω ιδιομορφίας του, άγνοιας εκ μέρους ειδικών και εμπάθειας εκ μέρους άλλων παραγόντων και έθεσα σαν σκοπό με τον αδελφό μου Χρήστο να διακριθώ και να το ανεβάσω ψηλά στη συνείδηση των αθλητών και των φιλάθλων.

Ο Αθλητισμός από το ένα μέρος δημιουργεί την ευγενή άμιλλα. Μια θερμότητα ειλικρινή μεταξύ των ανθρώπων και λαών. Από το άλλο μέρος βοηθάει στη διατήρηση ή καλυτέρευση της υγείας. Δημιουργεί μια υγιή εκτόνωση, ένα διέξοδο στο σημερινό κόσμο της τεχνοκρατίας. Αρκεί να μείνει στα χέρια άξιων απογόνων του πνεύματος «ντε Κουμπερτέν». Από φύση του ο αθλητισμός γεννάει την αισιοδοξία. Επειδή όμως δεν πιστεύουμε στα θαύματα, αλλά στη σωστή δουλειά, είναι θέμα πως κινείται ολόκληρος ο μηχανισμός στη χώρα μας. Ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια προγραμματισμένη δουλειά. Άνθρωποι απλοί μα και έμπειροι συγχρόνως έχουν πιάσει σχεδόν τον σφυγμό….και φαίνεται να γίνεται κάτι. Όμως έλλειψη γυμναστηρίων για το πολύ κοινό, κλειστών γηπέδων, προπαγάνδας  κ.λ.π. μοιραία μας φέρνει πίσω ιδίως στο βάθος. Έχουν πάντως καταλάβει οι υπεύθυνοι πως αν δεν ακολουθήσουμε τα ξένα πρότυπα, τύπους και ουσία, αθλητές διεθνούς επιπέδου θα βγαίνουν τυχαία ένας κάθε 10 χρόνια».