Καραγιώργος Χρήστος

ΜΟΣΧΑ 1980

Ο «ΜΙΚΡΟΣ» ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ
ΓΡΑΦΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ

Ο Χρήστος Καραγιώργος είναι κατά δυο χρόνια μικρότερος από τον Άρη Καραγιώργο και φυσικό ήταν ότι ακολούθησε τα αχνάρια του θεωρητικά και πρακτικά, έγινε βαδιστής. Οι δυο τους μαζί πραγματικά έκαναν θαύματα και δημιούργησαν σχολή. Πριν από τη συμμετοχή του στη Μόσχα το 1980, έγραψε τα εξής:

«Γεννήθηκα στις 3 Μαΐου του 1953 στο Αγρίνιο. Ανήκω στον Παναθηναϊκό Α.Ο. Με το βάδην άρχισα να ασχολούμαι το 1965 και μέλος της Εθνικής Ομάδας πρωτοέγινα το 1968. από το 1971 συμμετέχω ανελλιπώς σε όλες τις εκδηλώσεις της Εθνικής μας Ομάδας (Βαλκανικούς, Μεσογειακούς, Πανευρωπαϊκούς και διεθνείς συναντήσεις). Κατέχω ή μάλλον συγκατέχω με τον αδελφό μου Άρη όλα τα πανελλήνια ρεκόρ από τα 1.500μ. μέχρι τα 20.000μ. που είναι 2.000μ. 8’10’’0, 3.000μ. 12’21’’0, 4.000μ. 16’40’’0, 5.000μ. 20’47’’8, 10.000μ. 43’29’’7, 15.000μ. 1.04’54’’0, 20.000μ. 1.27’08’’0.

Η εξέλιξή μου τα τελευταία χρόνια στα 20.000μ. είναι:

1970: 1ωρ. 44’50’’0, 1971: 1ωρ. 46’02’’0, 1972: 1ωρ. 38’29’’2, 1973: 1ωρ. 36’25’’0, 1974: 1ωρ. 34’35’’2, 1975: 1ωρ. 33’14’’6, 1976: 1ωρ. 35’13’’0, 1977: 1ωρ. 34’26’’2, 1978: 1ωρ. 27’08’’0.

Ξεκίνησα το βάδην 50% συμπτωματικά και 50% επειδή μου ταίριαζε αφού είναι το μοναδικό αγώνισμα που απαιτεί εξίσου δύναμη, αντοχή και ταχύτητα. Το συνέχισα επειδή απέδιδα ικανοποιητικά και συγχρόνως επειδή το αγάπησα. Είναι ένα άθλημα που όσο σωστά κάποιος το εκτελεί, τόσο θεαματικό και όμορφο γίνεται. Κάτι παρόμοιο με το χορό. Βλέποντας ένα κακό χορευτή απογοητεύεσαι, βλέποντας όμως έναν άριστο μαγεύεσαι. Πριν μερικά χρόνια τα ρεκόρ του βάδην στην Ελλάδα ήταν πολύ χαμηλά. Τελευταία όμως με τη βοήθεια του αδελφού μου, ανεβάσαμε το αγώνισμα σε ευρωπαϊκά επίπεδα και με πολλές προοπτικές για το μέλλον. Ο ρόλος του αθλητισμού για τους ανθρώπους μιας χώρας είναι ένα μέσον ψυχαγωγίας των. Το δίδαγμα επίσης ότι η άμιλλα σε όλους τους τομείς πρέπει να είναι ευγενής, εξυψώνει τον άνθρωπο. Γενικότερα ευνοεί και καλλιεργεί τη σύσφιξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των χωρών, με τις αθλητικές συναντήσεις, αλλά και τις άλλες συνεργασίες επί αθλητικών θεμάτων. Δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχουν ακόμα οι βάσεις, οι συνθήκες και οι προοπτικές για μια εξέλιξη και ανοδική πορεία του επιπέδου του αθλητισμού μας αντάξια των ικανών και άριστων ταλέντων που υπάρχουν. Απλώς θα υπάρχουν εκλάμψεις και σποραδικές επιτυχίες αθλητών «φαινομένων» που με το ταλέντο τους μόνο πετυχαίνουν να διακρίνονται διεθνώς.

Οι βασικότερες αιτίες κατά τη γνώμη μου είναι τρεις: 1η Δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι αθλητικοί χώροι, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ικανοποιητική και σωστός προγραμματισμός. 2η Δεν υπάρχει εξασφάλιση στο μέλλον του αθλητού με αποτέλεσμα αυτός μη νοιώθοντας σιγουριά να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις σπουδές του και την εργασία του, παρά για τη σωστή και μεθοδική προετοιμασία του για καλύτερες επιδόσεις. 3η Στον ελληνικό αθλητισμό έχει υπεισέλθει ο υλικός κερδοσκοπισμός με αποτέλεσμα ένας ερασιτέχνης αθλητής να δίνει τα πάντα για τον αθλητισμό και να μη παίρνει ούτε υλική αμοιβή βέβαια, αλλά το σπουδαιότερο ούτε καν ηθική, αφού όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται περισσότερο με ένα αμφισβητούμενο πέναλτι σε κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα ομάδων β’ κατηγορίας παρά με μια παγκόσμια επίδοση σε άλλο ερασιτεχνικό άθλημα. Το αποτέλεσμα όλων όσων προείπα είναι, στα ερασιτεχνικά αθλήματα (αναφέρομαι πάντα στον ελλαδικό χώρο) να παραμένουν και να ασχολούνται με αυτά ελάχιστοι νέοι. Είναι αυτοί που συνειδητοποίησαν ευτυχώς ότι αθλητισμό κάνουν πρώτα για τον εαυτό τους, για να νοιώσουν δηλαδή ηθική ικανοποίηση αγγίζοντας κάποιο ιδανικό, εκπληρώνοντας έτσι κάποιο σκοπό τους και στη συνέχεια έχοντες συνείδηση της αξίας των προσφέρουν και στο σύλλογο που ανήκουν και κυρίως στην Εθνική μας Ομάδα».