Κεφάλας Λάμπρος

ΜΟΣΧΑ 1980

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ

Ο Λάμπρος Κεφάλας άρχισε με το Ποδόσφαιρο που το λάτρεψε, αλλά τα πράγματα ήρθαν έτσι που ακολούθησε το Στίβο. Ο πρώτος του προπονητής, ο πολύ – πρωταθλητής Νίκος Γεωργόπουλος του έμαθε τα μυστικά του σπριντ και ο Λάμπρος από τα μύχια της ψυχής του αποκαλύπτει:

«Γεννήθηκα στην Αμμόχωστο στις 10-8-1953. Κατοικώ μόνιμα στο χωριό Παραλίμνι που είναι ελεύθερο από τους Τούρκους, αλλά τα ¾ της περιουσίας μου είναι στην Αμμόχωστο, δηλαδή στους Τούρκους. Μου αρέσει πολύ η μουσική, ότι ακούγεται ωραία στο αυτί μου(οποιαδήποτε μουσική), όλα τα σπορ, η ωραία συζήτηση με φίλους εκτός αθλητικών, τα βιβλία και η ησυχία. Ξέρω Αγγλικά.

Από τα 14 μου χρόνια έπαιζα Ποδόσφαιρο στην ομάδα του χωριού της Ένωση Παραλιμνίου. Όταν πήγα στην Ε’ τάξη Γυμνασίου άρχισαν οι διαπληκτισμοί με την ομάδα και η πολύ γκρίνια των χωριανών μου, που είχαν απαίτηση να κερδίζω πάντα τις άλλες ομάδες μόνος μου, γιατί αυτό δεν μπορώ να το κρύψω και σήμερα που σταμάτησα τελείως το Ποδόσφαιρο, ήμουν σπουδαίος παίκτης και άμα βλέπω ποδόσφαιρο εδώ και τι ποδοσφαιριστές παίζουν σε ομάδες καλές, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να τους δείξω πως παίζουν ποδόσφαιρο και μάλιστα με τόσα λεφτά και χωρίς προβλήματα. Έπαιζα κυνηγός – εξτρέμ. Όμως είμαι ευχαριστημένος γιατί ο δρόμος που διάλεξα είναι πιο όμορφος και πιο αγνός. Άρχισα αθλητισμό Στίβου στην Ε’ τάξη Γυμνασίου. Έδωσα εξετάσεις στην Ε.Α.Σ.Α και μπήκα από τους πρώτους και τον Σεπτέμβριο του ’75 νάμαι στην Αθήνα και άρχισα προπονήσεις στίβου 100 – 200μ. με τον σημερινό προπονητή μου Νίκο Γεωργόπουλο. Τον πρώτο χρόνο ’75 – ’76 έκανα 10.8 στα 100μ. και 22.3 στα 200μ. εκεί όμως που ήμουν σε φόρμα κτύπησα σοβαρά στο πόδι στην Ακαδημία και σταμάτησα. Τον 2ο χρόνο ’76- ’77 έκανα 10.88 στα 100μ. και 21.7 στα 200μ. έκανα όμως στο τέλος της χρονιάς 10.58 με 2.70 ευνοϊκό άνεμο. Μια βδομάδα πριν τους Βαλκανικούς στην Άγκυρα έπαθα θλάση και έτσι η ατυχία συνεχίζεται. 3ος χρόνος ’77 – ’78 και φθάσαμε στα 10.42 και 21.34 στα 200μ.

Είμαι ευχαριστημένος γιατί διάλεξα τον κλασσικό αθλητισμό. Διαπλάθει χαρακτήρες. Στον κλασσικό αθλητισμό είναι ευγενής ή άμιλλα και ο καθένας δείχνει μόνος του την αξία του και τι μπορεί να κάνει. Τώρα κάτι άλλο, για να γίνει κανείς πρώτος σε κάτι ή να γίνει κάτι σπουδαίο και τέλος πάντων να διακριθεί πολύ σε κάποιο άθλημα πρέπει να ξέρει ότι θα στερηθεί ορισμένα πράγματα και θα κοπιάσει πολύ, γιατί ταλέντα είναι γεμάτος ο τόπος, αλλά δεν αρκεί αυτό, αν δεν κουραστείς μη περιμένεις ποτέ τίποτα. Για το συγκεκριμένο τώρα που είμαι πρωταθλητής και από καθαρή ατυχία δεν έτρεξα στους Πανευρωπαϊκούς στον τελικό των 100μ. λόγω κληρώσεως των σειρών, πρέπει να έχουν υπ’ όψη τους όσοι ενδιαφέρονται ότι εκτός των όσων ανέφερα παραπάνω και για να μπορέσεις να διακριθείς και να τιμήσεις τον τόπο σου έξω από τα σύνορά του, πρέπει να είσαι μορφωμένος, καλλιεργημένος, εύστροφος, μετριόφρων, τίμιος και προπάντων άνθρωπος, γιατί πιστεύω πολύ στη λέξη άνθρωπος. Στόχος μου είναι να διακριθώ σε μεγάλους αγώνες, αν μπορέσω φυσικά, αφού πρώτα τώρα τον Ιούνιο πάρω το πτυχίο του Γυμναστού και φύγει ένα πρόβλημα από τα πόδια μου.

Ο κοινωνικός ρόλος του αθλητισμού είναι μεγάλος, γιατί εκτός που γυμνάζει το σώμα, γυμνάζει και το μυαλό. Φτιάχνει όμορφες γενεές, κάνει ανθρώπους με χαρακτήρες σωστούς. Ο αθλητισμός είναι το μόνο μέσο που ενώνει τους λαούς όλου του κόσμου σε κάθε Ολυμπιάδα και ίσως είναι το μόνο ειρηνικό στοιχείο μεταξύ των λαών. Δυστυχώς στη χώρα μας ο αθλητισμός είναι πολύ πίσω γιατί πίσω είναι και η παιδεία. Είναι οι δυο κρίκοι που ενώνουν και φτιάχνουν το σωστό λαό και τον υψηλό αθλητισμό που είναι φυσικό επακόλουθο. Ο αθλητισμός πρέπει να μπει στα δημοτικά σχολεία, εκεί που είναι η βάση για να αρχίσει σωστά και με πρόγραμμα». (η συνέντευξη αυτή είναι του 1978)