Λιβέρης Γιώργος

ΡΩΜΗ 1960

ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ
ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΙΒΕΡΗ

Η ΔΟΕ επέτρεψε στην Ιταλία, από τους πρωταίτιους του Β’ ΠΠ, να διοργανώσει, αυτή πρώτη το 1960, Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ρώμη φόρεσε τα καλά της, στολίστηκε και με νέα – τωρινά ογκώδη αγάλματα (ως να τα είχε ανάγκη) ανασκουμπώθηκε για να οργανώσει τους πρώτους Ο.Α στην Ιταλία. Η Ελληνική Αποστολή, παρά τη γειτνίαση ήταν μικρή, 49 ατόμων, έναντι 60 του 1948 και 53 του 1952 στο μακρινό Ελσίνκι. Το Ολυμπιακό Χωριό δημιουργούσε ένα νεότευκτο προάστιο με τριώροφα και προορισμό τους δημοσίους υπαλλήλους. Χωρισμένο στη μέση με συρματόπλεγμα, για τους 4.738 αθλητές και τις 610 αθλήτριες, τότε ακόμα χωριστά.

Οι Ιταλοί πάσχισαν και έδειξαν ένα καλό μετά – Μουσολίνι πρόσωπο. Όχι μόνο βάλθηκαν να δουλέψουν, αλλά είχαν ιδέες και πρότειναν λύσεις. Οι ιδέες τους εγκρίθηκαν από την ΔΟΕ, κερδίζοντας την καθολική εκτίμηση. Κυρίαρχη επινόησή τους το Μετάλλιο των νικητών να μην επιδίδεται, αλλά να κρεμιέται στο στήθος με μια αλυσίδα από κρίκους σε φύλλα δάφνης. Βελτίωνε το τελετουργικό της απονομής στο βάθρο με την (αναγκαστική) μικρή υπόκλιση των νικητών. Δυστυχώς στη συνέχεια η αλυσίδα αντικαταστάθηκε από κορδέλα, καθώς κόστιζε περισσότερο από το Μετάλλιο.

Το 24ώρου λειτουργίας τεράστιο εστιατόριο είχε έναν ατελείωτου μήκους πάγκο όπου άψογοι «σεφ» συνεχώς έφερναν διατροφικά καλούδια, από κάθε διεθνή κουζίνα. Π.χ το κοτόπουλο το σέρβιραν σε 30 συνταγές και τρόπους παρασκευής, από Ασία μέχρι ΗΠΑ, ενώ δεν είχε βιομηχανοποιηθεί ακόμα η παραγωγή του, όπως σήμερα.

Τα ολοκαίνουργα «Τίρο α Σένιο» και «Τίρο α Βόλο» με δεκάδες θυρίδες ήσαν και πάλι ανεπαρκή για το πλήθος των σκοπευτών από 83 χώρες. Όλους  με ελπίδες, καθώς ο επαγγελματισμός ακόμη απείχε. Οι επιδόσεις σε προσβάσιμα νούμερα. Π.χ πήγα με πανελλήνιο ρεκόρ 590/600 στο Πρηνηδόν που το είχα επιτύχει τη χρονιά εκείνη σε διεθνείς αγώνες και ο Γερμανός  Πέτερ Κόνκε κατέκτησε το Χρυσό Μετάλλιο, ακριβώς με την ίδια επίδοση, ενώ το Παγκόσμιο ήταν 595/600 του Ούγγρου Γιάνος Χόλουπ. Κάθε ημέρα δεν γίνονται οι μεγάλες επιδόσεις. Ήταν η στιγμή του 18χρονου Κόνκε που ακολούθως εξαφανίσθηκε όπως χάθηκε και ο Χόλουπ ανάμεσα στους 85 Σκοπευτές της Ρώμης. Αυτή είναι η τιμή, αλλά και η τύχη στα στατικά  Σπορ ψυχολογίας, την οποία ακολουθούν ακόμη και τα λίγα ευαίσθητα αγωνίσματα του Στίβου. Αυτό, ας πούμε ισχύει  στο Άλμα εις Ύψος που επηρεάζεται ιδιαίτερα. Ο συμπαθέστατος 19χρονος Αμερικανός νεγράκος Τζον Τόμας πήγε στη Ρώμη με Παγκόσμιο ρεκόρ 2.23 αλλά πήδησε μόνο 2.14. Τουλάχιστον κέρδισε για λίγο το ενδιαφέρον της 17χρονης κατάξανθης συμπατριώτισσάς του κολυμβήτριας Κριστίν Φον Σάλτσα (με τα 3 Χρυσά Μετάλλια). Ήταν χαριτωμένοι οι περίπατοί τους χεράκι – χεράκι στο Πάρκο της Βίλας Μποργκέζε και στη μικρή κυκλική πλατεία της Φοντάνα τι Τρέβι. Εκεί τελείωσαν όλα. Μετά επέστρεψαν στην Αμερική.

Ρομάντζα και ειδύλλια ατελείωτα. Μικρής διάρκειας αλλά έντονα. Ιστορίες νέων ανθρώπων που ακολουθούν τις εντολές της φύσης και δένουν ωραία με την ανάγκη για χαλάρωση από την ένταση των αγώνων. Είναι αυτά που ώθησαν τη ΔΟΕ να ενοποιήσει τα 2 Χωριά. Άλλωστε, σιγά οι Ιταλοί να κρατούσαν κάποιους μέσα ή έξω. Τη νύχτα στη μισάνοικτη κεντρική είσοδο  ένας (και μοναδικός) φύλακας κοιμόταν σε 2 καρέκλες ακριβώς στην πόρτα. Περνάγαμε αθόρυβα. Θύμωνε εάν τον ξυπνάγαμε. Οι δικοί μας δήθεν τυχαία τον ακουμπούσαν. Έβγαζε ένα βρυχηθμό κάτι σαν «κορνούτο» και «μασκαρτσόνε» όταν δεν σε γνώριζε. Εάν  καταλάβαινε ότι το έκανες επίτηδες οι βρισιές που εκτόξευε δεν γράφονται.

Το Χρυσό Μετάλλιο στην Ιστιοπλοΐα έδωσε χρώμα στην Αποστολή, έδειξε αγωνιστική πρόοδο, μετά το Χάλκινο στη Μελβούρνη – πριν 4 χρόνια – και γέμισε αισιοδοξία για το αύριο του ελληνικού αθλητισμού. Ήταν ο καιρός της αθωότητας, του ερασιτεχνισμού και της ανιδιοτέλειας. Αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχει τρέξει πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες του Τίβερι.