Λιβέρης Γιώργος

ΜΟΣΧΑ 1980

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΒΕΡΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μόσχας ήσαν ορόσημο στο θεσμό. Για μια σειρά από λόγους. Ο κυριότερος αφορούσε τον τυπικό αποχαιρετισμό του ερασιτεχνισμού, ή κατ’ άλλους του «ερασιτεχνισμού», που επίσημα πλέον λάμβανε την επαγγελματική μορφή του.

Στην τότε ΕΣΣΔ τα πάντα ήσαν κρατικά, επομένως και η οργάνωση των Αγώνων. Η Πολιτεία όσον αφορά το θέμα του κεντρικού Σταδίου και του Σκοπευτηρίου αποφάσισε να μην αναγείρει καινούργια, αλλά να τα εκσυγχρονίσει. Για λόγους οικονομικούς βέβαια.

Ήταν το 4ο Ολυμπιακό Σκοπευτήριο που έμπαινα με καθήκοντα και δεν νομίζω ότι υστερούσε από τα νεότευκτα της Ρώμης (όπου είχα αγωνισθεί) του Μονάχου και του Μόντρεαλ. Αντίθετα στο θέμα της ασφάλειας κυριαρχούσε απόλυτα καθώς οι περισσότεροι θεατές ήσαν φοιτητές που είχαν και εντεταλμένα καθήκοντα.

Λόγω της ιστορία του πολέμου ΕΣΣΔ – Αφγανιστάν υπήρχε μεγάλη αποχή κρατών. Π.χ το 1972 στο Μόναχο μετείχαν 121 ενώ στη Μόσχα μόνο 80. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχε και ανάλογη αποχή δημοσιογράφων. Αντίθετα μάλιστα. Όμως όλοι – ιδίως οι δημοσιογράφοι των Δυτικών χωρών – ήσαν κουμπωμένοι και διστακτικοί.

Στους 11 Ολυμπιακούς Αγώνες που με υπεύθυνα πόστα έχω παραστεί, οι πλέον δύσκολοι για τους δημοσιογράφους ήσαν της Μόσχας. Αυτό βέβαια οι οργανωτές, με διαφορετικό τρόπο σκέψης, ήταν δύσκολο να το αντιληφθούν. Και εκεί επάνω ένα ωραίο πρωινό, προς το τέλος Ιουλίου, φέρνουν στην αίθουσα τύπου του Σκοπευτηρίου τον Μιχαήλ Καλάσνικωφ, για μια επαφή με τον Τύπο. Ενέργεια τελείως αψυχολόγητη, καθώς τότε θεωρείτο σε όλο τον κόσμο ως ο άνθρωπος που έφτιαξε το όπλο για τους τρομοκράτες. Αλλά για τους Ρώσους ήταν ο εθνικός ήρωας του πατριωτικού πολέμου, (έτσι ονομάζουν τον Β’ ΠΠ). Το 1980 ήταν ο Μιχαήλ Καλασνικώφ 63 χρονών και ημισυνταξιούχος. Στο μεγάλο μυστικό εργοστάσιο όπλων κάπου μετά τα Ουράλια βέβαια πήγαινε αλλά είχε και μια μικρή «ντάσκα» για κυνήγι (ένα προνόμιο) που τόσο αγαπούσε. Φυσικά στο κυνήγι δεν πήγαινε με το ΑΚ47, αλλά με ένα διπλής χρήσης «BAIKAL», Σοβιετικής κατασκευής και προέλευσης με κατάλληλα σκοπευτικά όργανα.

Πρακτικά η επαφή του με τους δημοσιογράφους ήταν δυσχερής. Αλλά ίσως ούτε και τόσο επιθυμητή. Το καλοσυνάτο πρόσωπό του σε προσήλκυε, αλλά η συνομιλία ήταν δύσκολη μέσω διερμηνέως. Ύστερα υπήρχε και κάτι άλλο. Το ΑΚ 47 και στην καλύτερη (Τσέχικη) έκδοσή του κάθε άλλο παρά όπλο ακριβείας είναι. Επομένως καθόλου αθλητικό τυφέκιο. Έχει πάντως πολλά άλλα πλεονεκτήματα, συνακόλουθα της φιλοσοφίας που κατασκευάσθηκε. Είναι φθηνό, αξιόπιστο, οικονομικό, μαζεμένο και ανθεκτικό που στηρίζεται στον όγκο των φυσιγγίων 7.62 που μπορεί με καταιγισμό να στέλνει σε κοντινές αποστάσεις. Η δημιουργία του το 1947 ήταν μια σοφή πρόβλεψη για τις μελλοντικές ανάγκες των πολέμων. Μόνο το μεγάλο ταλέντο του βραχύσωμου σιβηριανού υπαξιωματικού του τεχνικού σώματος μπορούσε να κάνει αυτή την πρόβλεψη. Βέβαια ρόλο έπαιξε και η εμπορική προώθηση της ΕΣΣΔ. Αντίθετα οι αμερικανοί δεν έκαναν το ίδιο για το «Μ1» (σε έμπνευση του 1938), το όπλο του Ειρηνικού που ήταν πολύ υψηλότερης τεχνολογίας. Σήμερα βέβαια – μετά το θάνατό του – όλοι αναγνωρίζουν τη μορφή του Μιχαήλ Καλάσνικωφ που από τα εκατοντάδες όπλα  που γνώρισε στο πολεμικό ταξίδι του μέχρι το Βερολίνο αποφάσισε να κάνει αυτή την καινοτόμο σύνθεση.

Στη Μόσχα ήταν και ο Άλκης Παπαγεωργόπουλος ως διεθνής κριτής. Πρόσφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες του, αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Η ακόλουθη απώλεια του μέντορά του Γιώργου Βήχου έπαιξε το ρόλο. Δυστυχώς πολύ ικανά μυαλά ενώ τα έχουμε ανάγκη, χάνονται περισσότερο στον ελληνικό χώρο και λιγότερο στον διεθνή.