Λιβέρης Διονύσης

ΑΘΗΝΑ 2004

ΣΚΟΠΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΝΑ
ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΛΙΒΕΡΗ

Η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες αποτελεί συγκλονιστική εμπειρία. Οι Olympians το γνωρίζουν καλά, οι άλλοι αθλητές απλά προσπαθούν να το κατανοήσουν και το ονειρεύονται.

Στους σύγχρονους ΟΑ λένε ότι είναι πιο δύσκολο να εξασφαλίσεις τη πρόκριση. Ίσως να είναι έτσι. Ανάλογα με το άθλημα. Ωστόσο η στιγμή που παίρνεις θέση στο βατήρα, είναι εκείνη που μένει αξέχαστη. Τότε που τα χείλη στεγνώνουν και οι παλμοί ανεβαίνουν κατακόρυφα. Ιδιαίτερα στη σκοποβολή, ένα άθλημα που απαιτεί εξειδικευμένη ψυχολογική προετοιμασία.

Στη πρώτη μου σοβαρή προσπάθεια για πρόκριση σε ΟΑ, το 1996, δεν τα κατάφερα για μόλις ένα βαθμό. Οι αλλαγές των κανονισμών διεκδίκησης συμμετοχής μου στέρησαν το δικαίωμα. Ένα από τα καλά του αθλήματος, το εύρος ηλικίας, μου έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσω τη προσπάθεια. Η δεύτερη ευκαιρία παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 2004. Ως διοργανωτές είχαμε το πλεονέκτημα πολλών συμμετοχών και αυτό σίγουρα ήταν ευνοϊκό. Για μένα όμως υπήρχε μια μικρή μα και ευχάριστη έκπληξη με πολλές ευθύνες. Έπρεπε να λάβω μέρος σε αγώνισμα που συμπαθούσα ιδιαίτερα, χωρίς όμως να έχω καμία εμπειρία. Επειδή δεν το καλλιεργούσαμε στην Ελλάδα. Η επιλογή μου ήταν ιδιαίτερα τιμητική. Βασίστηκε στην πολυετή ενασχόληση μου με το άθλημα, αλλά και στα χαρακτηριστικά του άγνωστου αγωνίσματος, απόλυτα προσαρμοσμένα στο συνδυασμό των αγωνισμάτων που χρόνια είχα εξειδικεύει. Ταχεία βολή, αεροβόλο τουφέκι και κίνηση του στόχου. Το αγώνισμα του ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΟΧΟΥ, έγινε λοιπόν έτσι απρόσμενα, το εφαλτήριο για το πέρασμα στην υπέροχη οικογένεια των Olympians. Ένα αγώνισμα απαιτήσεων με 60 βολές σε ένα στόχο ο οποίος στην κυριολεξία τρέχει και θα μείνει ορατός  μόλις για 2,5 δευτερόλεπτα!

Με συνοπτικές διεργασίες, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν τα απαραίτητα μηχανήματα και άρχισε με την καθημερινή εποπτεία αυστηρού Γερμανού προπονητή, η προετοιμασία.

Η ημέρα του αγώνα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Είναι τότε που κόβεσαι στο ξύρισμα και κάνεις λάθος επιλογές ταχυτήτων στο αυτοκίνητο….

Είναι και η ένταση των καταστάσεων, η συγκινησιακή φόρτιση μεγάλη που μεγιστοποιεί τα συναισθήματα και ανατρέπει τα δεδομένα.

Οι κόποι ετών στον αθλητισμό συμπυκνώνονται και ψάχνουν εκτόνωση. Εδώ αρμόζει απόλυτα το κάθε αρχή και δύσκολη. Οι πρώτες βολές διώχνουν το άγχος. Προσπαθείς να διατηρήσεις έναν καλό ρυθμό. Στο ημίχρονο, στις μισές βολές, έχει ηρεμήσει… Η πίεση είναι τεράστια και όταν τελειώνει ο αγώνας επέρχεται η λύτρωση. Ειδικά όταν ολοκληρώνονται οι βολές, βγαίνει ένα ουφ και όταν βλέπεις τον τελευταίο στόχο με μια τρύπα στο απόλυτο κέντρο, μπορείς να πανηγυρίσεις. Τότε νιώθεις ότι μπορούσες καλύτερα, ότι την επόμενη φορά θα προσπαθήσεις περισσότερο. Αλλά τα φτερά κόβονται εύκολα. Όταν μαθαίνεις ότι το αγώνισμα που σου πρόσφερε τόσες συγκινήσεις δεν είναι πλέον Ολυμπιακό. Θύμα του Ολυμπιακού γιγαντισμού και του παραλογισμού (βλέπε Πάλη).