Μάνθος Λάμπης

ΜΟΝΤΡΕΑΛ 1976

Ο ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ ΠΟΥ ΙΣΟΦΑΡΙΣΕ
ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΔΟΣΗ

Ο Λάμπης Μάνθος το 1976 ισοφάρισε το Παγκόσμιο ρεκόρ στην Καραμπίνα Πρηνηδόν με 600/600. Δηλαδή και με τις 60 βολές στο κέντρο του στόχου που είναι το 10. Αυτό απαιτεί πολύ γερά νεύρα για να επιτευχθεί και πολύ σεμνότητα για να μην το αναφέρει στη συνέντευξη που έδωσε το 1978 και στην οποία αυτοβιογραφείται ως εξής:

«Γεννήθηκα το έτος 1934 στο χωριό Καστρίτσα Ιωαννίνων, όπου έζησα τα παιδικά μου χρόνια. Σαν μαθητής ασχολήθηκα με τον κλασικό αθλητισμό (ακοντισμό και δρόμους ημιαντοχής) στο Γυμνάσιο Ιωαννίνων. Το 1951 κατατάχτηκα στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, από όπου αποφοίτησα το 1953 ως μόνιμος Υπαξιωματικός του Πεζικού. Το 1953 μετατέθηκα στις Δυνάμεις Καταδρομών  (αλεξιπτωτιστής) όπου ασχολήθηκα με το σκι, τους δρόμους αντοχής και τη σκοποβολή, όπου επί σειρά ετών διακρίνομαι σαν πρωταθλητής Ελλάδος. Το 1962 παντρεύτηκα και το 1964 απόκτησα δίδυμα (ένα γιο και μια κόρη) από τα οποία ο γιός ακολουθεί τα ίχνη του πατέρα του στη σκοποβολή. Το 1973 αποστρατεύθηκα με το βαθμό του Ανθυπασπιστή και προσελήφθηκα στη ΔΕΗ, όπου και διοργάνωσα Σκοπευτικό Όμιλο ΔΕΗ στον οποίο είμαι μέλος του Δ.Σ. Από το 1962 μένω στην Ελευσίνα, όπου το 1976 διοργάνωσα τον Σκοπευτικό Όμιλο Ελευσίνας, στον οποίο είμαι Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Φυσικά εξακολουθώ να ασχολούμαι με τη Σκοποβολή και είμαι μόνιμο μέλος  της Εθνικής Ομάδος.

Το άθλημα της σκοποβολής ως πνευματικό άθλημα που είναι, επιτρέπει την ανάπτυξη σε πολύ μεγάλο βαθμό της ηρεμίας, της ψυχραιμίας, της αυτοσυγκέντρωσης, βοηθάει το σκοπευτή να έχει ένα ψυχικά ισορροπημένο σύνολο που τον εξυπηρετεί και στην εξωσκοπευτική του ζωή και δραστηριότητα, γιατί ακριβώς τον απαλλάσσει από το άγχος που τόσο διαδεδομένο είναι στη σημερινή εποχή μας. Δεν πρέπει επίσης να παραβλέψουμε το γεγονός ότι προέρχομαι από το Στρατό, όπου η σκοποβολή είναι παράγων επιτυχίας και εξελίξεως. Επίσης η σκοποβολή είναι άθλημα που δεν έχει περιορισμένα χρονικά όρια αθλήσεως γιατί μπορεί ο σκοπευτής να αθλείται από 10 έως 70 ετών.

Κατά τη γνώμη μου ο κοινωνικός ρόλος του αθλητισμού είναι αρκετά υπολογίσιμος. Οδηγεί βασικά στη δημιουργία και σύσφιξη δεσμών, τόσο μεταξύ ομοεθνών, όσο και μεταξύ αλλοεθνών αθλητών. Ο αθλητισμός είναι μια «γέφυρα» που συνδέει παρά τις προσωρινές αθλητικές αντιζηλίες, τα άτομα μεταξύ τους, όχι μόνο στον αθλητικό τομέα, αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής. Οδηγεί επίσης στην ανάπτυξη υγειών ατόμων, που έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας «υγιούς» κοινωνίας.

Κατά τη γνώμη μου το μέλλον και η εξέλιξη του αθλητισμού στη χώρα μας δεν προδιαγράφεται «ρόδινο». Αυτό  οφείλεται βασικά στο γεγονός ότι ο ερασιτέχνης αθλητής στην Ελλάδα δεν έχει, εξ αιτίας του τρόπου ζωής και των διαφόρων αναγκών του, αρκετό χρόνο και διάθεση για να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Όσο η ηλικία του προχωρεί τόσο και απομακρύνεται περισσότερο από τους χώρους αθλήσεως, γιατί προέχουν οι ικανοποιήσεις άλλων αναγκών του, ή γιατί οι επαγγελματικές του ή οικογενειακές του ασχολίες δεν του αφήνουν αρκετό ελεύθερο χρόνο για να αθλείται. Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η εξέλιξη του αθλητισμού προϋποθέτει και απαιτεί διόγκωση οικονομικών δαπανών και αθλητικών μέσων και εγκαταστάσεων, πράγμα δύσκολο για τα οικονομικά μέσα των Ελλήνων, οι οποίοι περιμένουν οικονομική ενίσχυση από τον αρμόδιο Κρατικό Φορέα ή από την αντίστοιχη Ομοσπονδία».