Μαγκανουδάκη Δήμητρα

ΑΘΗΝΑ 2004

Η ΞΙΦΟΜΑΧΟΣ ΜΑΓΚΑΝΟΥΔΑΚΗ
ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΩΡΑΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ολυμπιακοί Αγώνες 2004! Τι να  πρωτοθυμηθώ από την πιο σημαντική στιγμή της καριέρας μου! Τα συναισθήματα πολλά η συγκίνηση μεγάλη και το αίσθημα ευθύνης να κυριαρχεί σε όλη μου την ψυχολογία. Την ημέρα που μπήκα στο Ολυμπιακό Χωριό ένιωθα η πιο τυχερή αθλήτρια στο κόσμο, γιατί είχα καταφέρει να συμμετέχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες που λάμβαναν μέρος στην χώρα μου. Αυτό ήταν κάτι μαγικό,  πιστεύω για όλους τους Έλληνες αθλητές.

Θα ξεκινήσω την περιγραφή μου, με ένα επεισόδιο που συνέβη την πρώτη κιόλας μέρα που μπήκαμε στο Χωριό. Αφού ταχτοποιηθήκαμε στα διαμερίσματά μας, το απόγευμα είχαμε προπόνηση. Ετοιμαστήκαμε λοιπόν, εγώ και οι 2 συναθλήτριές μου να φύγουμε και επειδή οι τσάντες της ξιφασκίας , λόγο του εξοπλισμού, είναι μεγάλες και βαριές ,θεωρήσαμε σωστό να κατέβουμε με το ασανσέρ. Δεν γνωρίζαμε όμως ότι τα ασανσέρ σε όλα τα διαμερίσματα ήταν για τους παραολυμπιακούς, για να μετακινούνται οι αθλητές με τα καροτσάκια, και δυστυχώς δεν ήταν ακόμα έτοιμα! Έτσι, μόλις μπήκαμε μέσα εγκλωβιστήκαμε! Το κινητό δεν έπιανε και δεν υπήρχε κανείς να μας ακούσει. Η μόνη μας ελπίδα ήταν να διερωτηθούν οι προπονητές και οι υπόλοιποι συναθλητές μας που μας περίμεναν  για να φύγουμε για προπόνηση, που είμαστε. Μέσα στο ασανσέρ επικράτησε πανικός! ! Μετά από 20 λεπτά περίπου και αφού οι προπονητές μας ανησύχησαν γιατί είχαμε αργήσει, κατάλαβαν ότι κάτι είχε γίνει. Ήρθαν στο κτίριο μας και μας βρήκαν μέσα στο ασανσέρ. Κάλεσαν την πυροσβεστική, και ήρθαν και μας απεγκλώβισαν! Πηδήξαμε στην κυριολεξία  από το κουβούκλιο του ασανσέρ και βγήκαμε σώες .          Αυτό ήταν ένα κωμικό, θα έλεγα, συμβάν που όμως έμεινε στην μνήμη μου γιατί χαρακτήρισε την πρώτη μου μέρα στο Χωριό. Ότι άλλο θυμάμαι από την εμπειρία μου στους Ολυμπιακούς  Αγώνες έχει να κάνει με συναισθήματα, όπως χαρά, ενθουσιασμό, συγκίνηση, πληρότητα! Από τις πιο συγκινητικές  στιγμές όλης της ολυμπιάδας ήταν η μέρα της Τελετής Έναρξης. 13 Αυγούστου 2004. Μιλώντας μετά από χρόνια με άλλους αθλητές από διαφορετικά  αθλήματα καταλήγαμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα. Η πιο δυνατή και συγκινητική στιγμή όλης της διοργάνωσης!!

Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες για την Τελετή, όλοι την είδαμε όλοι την θυμόμαστε. Αυτό όμως που έζησα την ώρα που έμπαινα στο ασφυκτικά γεμάτο Στάδιο, πραγματικά δεν μπορώ εύκολα να το περιγράψω! Ήταν κάτι μαγικό. Οι  χιλιάδες  εθελοντές που ήταν αριστερά δεξιά την ώρα που μπαίναμε μας χειροκροτούσαν με πάθος, μας ενθάρρυναν και μας εύχονταν καλή επιτυχία για τους Αγώνες. Πραγματικά εκείνη την στιγμή δεν είχαμε προλάβει να διακριθούμε ούτε να πάρουμε μετάλλια. Και όμως οι εθελοντές ήταν εκεί, μας ακουμπούσαν και κλαίγαμε από συγκίνηση, ήθελαν να μας αγκαλιάσουν λες και ήμασταν οικεία πρόσωπα για αυτούς! Ήταν κάτι εξωπραγματικό για μένα. Και αμέσως μετά η είσοδος στο Στάδιο. Το χειροκρότημα του κόσμου αντηχούσε συνεχώς στα αυτιά μας!! Ο χώρος πανέμορφος και εγώ να περιπατάω πραγματικά λες και ζούσα σε όνειρο! Ούτε τις γραμμές μας είχαμε τηρήσει ούτε τίποτα, θέλαμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο κοντά στις κερκίδες και να χαιρετάμε τον κόσμο. Παίρναμε τόση θετική ενέργεια  από όλους τους ανθρώπους που ήταν εκεί. Οι Αγώνες ήσαν πλέον γεγονός. Ξεκινούσαν ζωντανά στην χώρα τους, μπροστά μου.

15 Αύγουστου 2004. Η μέρα όπου αγωνιζόμουν στο ατομικό. Δεν θυμάμαι και πάρα πολλά για να σας περιγράψω από την συγκεκριμένη μέρα. Το άγχος μου μεγάλο και  η συγκέντρωσή μου, σε αυτό που έπρεπε να κάνω, απόλυτη. Το αρνητικό σε εμάς τους ξιφομάχους ήταν ότι επειδή το άθλημά μας δεν ήταν από τα γνωστά αθλήματα, ποτέ δεν αγωνιζόμασταν με πολύ κόσμο να μας παρακολουθεί.

Όταν πήγαινα σε διεθνείς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα οι μόνοι που με παρακολουθούσαν ήταν οι συναθλητές και οι προπονητές μου! Άρα λοιπόν το να διαχειριστώ το κοινό που είχε έρθει να με δει ήταν κάτι δύσκολο. Έπρεπε να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στον στόχο μου και να  μην επηρεάζομαι από την κερκίδα.  Θυμάμαι πολύ καλά τον χώρο όπου δώσαμε για έλεγχο τα σπαθιά μας λίγο πριν βγούμε να παίξουμε. Τα παιδιά που δούλευαν στον έλεγχο  των σπαθιών ήταν πρόσωπα γνωστά για μένα,  ήταν συναθλητές μου φίλοι μου από τον χώρο της ξιφασκίας. Λίγο πριν βγω στον χώρο όπου αγωνιζόμουν τα πόδια μου έτρεμαν. Μόλις τα παιδιά μου φώναξαν δυνατά καλή τύχη, ηρέμησα, πήρα τα επάνω μου και βγήκα να παίξω τον πρώτο μου αγώνα! Δεν άφησα ούτε λεπτό τον εαυτό μου να παρασυρθεί από αυτό που γινόταν στην κερκίδα. Το παιχνίδι μου είχε καλή έκβαση, έτσι όταν έφτασε το σκορ 14-7 να προηγούμαι, αφέθηκα λίγο στη μαγεία της κερκίδας, στις φωνές των δικών μου ανθρώπων. Αισθάνθηκα στα πόδια μου τον παλμό, που φώναζαν ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΑΣ!! Είπα στον εαυτό μου κράτα αυτή την στιγμή για πάντα. Και την κράτησα και ακόμα την θυμάμαι… Στον δεύτερο αγώνα μου δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν ήσαν αυτό που ήθελα. Έχασα και στεναχωρήθηκα  πολύ γιατί το παιχνίδι κρίθηκε στην παράταση για ένα χτύπημα. Το ίδιο συνέβη και στο ομαδικό αγώνισμα όπου παρόλο που ήμασταν μπροστά στο σκορ, οι Γερμανίδες που παίζαμε, ισοφάρισαν και χάσαμε την είσοδό μας στη τετράδα για ένα χτύπημα στην παράταση!              Αγωνιστικά, οι  Αγώνες  μου άφησαν μια πικρή γεύση, όμως ένιωθα και εξακολουθώ να νιώθω τόσο γεμάτη και πλήρης από μια τέτοια εμπειρία. Η συγκίνηση και χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη! Κατάφερα να ζήσω τους  Ολυμπιακούς  Αγώνες μέσα στην Ελλάδα, μέσα στην χώρα που τους γέννησε..