Νικολόπουλος Αλέξανδρος

ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ 1992

Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ολυμπιακοί αγώνες….. το όνειρο κάθε αθλητή, κοινότυπη έκφραση, κρύβει όμως δυνατά συναισθήματα, προσπάθεια, ιδρώτα ,αποτυχία , κόπο, γέλιο….και τελικά την πραγμάτωση .

Η δυνατότητα που είχα να λάβω μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Μοντέρνο Πένταθλο (το άθλημα που ο ίδιος ο Κουμπερτέν πίστευε και εδραίωσε στους Ολυμπιακούς Αγώνες) για την δεκαετία του 90 ήταν πράγματι κάτι «άπιαστο» !

Η ενασχόληση μου με το ιδιαίτερο αυτό άθλημα ξεκίνησε το 1986 με διστακτικά βήματα , αφού ήδη κολύμβηση ήταν το άθλημα που με απασχολούσε εκείνη την περίοδο, καθώς ήμουν αγωνιστικά σε ανοδική πορεία και με σημαντικές επιτυχίες σε πανελλήνιο επίπεδο.

Δυο χρόνια μετά η απόφαση να ασχοληθώ ολοκληρωτικά με το άθλημα του Μοντέρνου Πεντάθλου, με τις εναλλαγές των αθλημάτων που προσφέρει και το κίνητρο της ενασχόλησης μου ένα άθλημα όχι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, ήταν κάτι που δεν θα μετάνιωνα ποτέ !

Κανένας δρόμος όπως λένε δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, και πράγματι ισχύει. Ένα άθλημα που συνδυάζει πέντε διαφορετικά αγωνίσματα, χωρίς να υπάρχει ένας αθλητικός χώρος που να συστεγάζει και τα πέντε και χωρίς τότε προπονητές με γνώση και των πέντε αθλημάτων ήταν και είναι σημαντικά δύσκολο να πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις αθλητής επιτυχιών. Παρόλα αυτά με την σημαντική βοήθεια της οικογένειας μου (καθηγητές και προπονητές και οι δυο μου γονείς), την επιμονή και την γνώση που μου προσέφεραν οι προπονητές μου, σιγά – σιγά το όνειρο, η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έμοιαζε να μην είναι ακατόρθωτο. Αν και είχα εξασφαλίσει την συμμετοχή μου και στην Ολυμπιάδα του 1988 , το νέον της ηλικίας μου απέτρεψε την τότε διοίκηση να μου δώσει την ευκαιρία να συμμετάσχω.

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ο στόχος ήταν ένας: να γίνω πιο δυνατός, πιο γρήγορος και να «πάω ψηλότερα» (citius, altius , fortious). Αρωγός σε αυτά τα χρόνια το κοινωφελές ίδρυμα Ωνάση όπου με την δις υποτροφία που απέσπασα σαν φέρελπις αθλητής, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακολουθήσω προπονητικά camp χωρών με παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα και έτσι να αποκτήσω μεγαλύτερη εμπειρία και γνώση καθώς και να γνωρίσω ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα και με βοήθησαν.

Έτος 1991, θυμάμαι όλη την ένταση της προολυμπιακής χρονιάς αλλά και την ηρεμία όταν εξασφάλισα την συμμέτοχη μου «πιάνοντας» το βαθμολογικό όριο που απαιτούνταν Ο δρόμος είχε ανοίξει…. Η χαρά μου ήταν τέτοια που η κούραση και ο πόνος των προπονήσεων ήταν απλά μια «γλυκιά ενόχληση» !

Βαρκελώνη, Ολυμπιακοί Αγώνες…. τα συναισθήματα είναι απερίγραπτα από το πρώτο βήμα μου στο Ολυμπιακό χωριό. Δυστυχώς είναι αδύνατο να περιγραφούν μέσα σε λίγες γραμμές. Αγωνία, σιγουριά για την αγωνιστική σου επίδοση, ¨διάβασμα¨ των αντιπάλων σου (ιδιαίτερα στο αγώνισμα της ξιφασκίας, δέκα ώρες διήρκησε το αγωνιστικό ετάπ! ), εμψύχωση των υπόλοιπων ελλήνων αθλητών, γνωριμίες με συναθλητές, φιλίες, νεύρα και απογοήτευση αν κάτι πήγαινε «εκτός προγραμματισμού» και πολλά άλλα. θυμάμαι ότι μετά από μια άσχημη εμφάνιση στο αγώνισμα της ξιφασκίας, στα δυο επόμενα αγωνίσματα κατέλαβα πολύ ψηλές θέσεις : Τέταρτος στο κολύμπι και  όγδοος στην σκοποβολή! Το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάτι που μου άφησε μια γλυκιά γεύση ώστε να προσπαθήσω να γίνω ακόμα καλύτερος.

Δυστυχώς η εξασφάλιση του ορίου για την Ολυμπιάδα του 1996 δεν κατέστει δυνατή , κυρίως τότε λόγο επαγγελματικών υποχρεώσεων. Μια χαρά και μια ισάξια λύπη!

Αυτό είναι ο αθλητισμός!

Όλη αυτή η διαδικασία μόνο καλύτερο άνθρωπο και μετέπειτα καλύτερο αθλητή μπορεί να σε κάνει! Απλά !

Θα κλείσω με μια έκφραση που συνάντησα συχνά: αν ονειρεύεσαι και το θες πολύ, οι πιθανότητες είναι να το πετύχεις.

Η ενασχόληση μου σαν προπονητής κολύμβησης με έφερε αντιμέτωπο με άλλο ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να προσφέρω σαν προπονητής την γλύκα των Ολυμπιακών Αγώνων σε αθλητές μου. … Ολυμπιάδα 2012, άλλο ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε.