Νικόλη Έλενα

ΑΘΗΝΑ 2004

Αναμνήσεις για Μια Ζωή
Έλενα Νικόλη – Χειροσφαίριση

Ήμουν 15 ετών και μόλις είχα ξεκινήσει την επαγγελματική μου καριέρα στην γυναικεία ομάδα χειροσφαίρισης (χάντμπολ) της γενέτειρας πόλης μου, της Άρτας. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη στο μυαλό μου. Όλες συγκεντρωμένες στο γήπεδο για την προπόνησή μας όταν μαθεύτηκαν τα νέα εκείνο το απόγευμα του 1997. Η Αθήνα ανέλαβε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004!!!! Τι χαρά, τι πάθος, τα γέλια και οι φωνές μας νομίζω ακούστηκαν έως το κέντρο της πόλης. Ήταν μια προπόνηση αλλιώτικη από τις άλλες. Γεμάτη χαρά και προσδοκίες. Για μένα ήταν ένα όνειρο το οποίο δεν γνώριζα αν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ποτέ. Στο άκουσμα και μόνο ότι θα είχα τη δυνατότητα να συμμετάσχω έγινε ο βασικός μου στόχος…..

Ξεκίνησε μια δύσκολη πορεία, με σχολικές υποχρεώσεις και καθαρά επαγγελματικές υποχρεώσεις με την ομάδα μου η οποία ήταν και πρωταθλήτρια Ελλάδος. Πρώτος στόχος η επιλογή μου στην Εθνική Ομάδα. Ευτυχώς δεν άργησε να επιτευχθεί… Το επόμενο καλοκαίρι ήμουν στην επιλογή της Εθνικής Νεανίδων και λίγο αργότερα άρχισα να ενσωματώνομαι και στη γυναικεία ομάδα. Το όνειρο άρχισε να έρχεται όλο και πιο κοντά. Μέσα από πολύ κόπο και ατέλειωτες προπονήσεις έφτασα στην επιλογή της προολυμπιακής ομάδας από την οποία θα γινόταν η επιλογή αυτών που θα είχαν την τιμή να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς. Για το χάντμπολ ήταν κάτι πρωτόγνωρο όπως και για όλες εμάς. Πρώτη φορά το άθλημα μας θα συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες και μάλιστα στην ίδια μας τη χώρα, στη γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η μεγάλη μέρα της επιλογής μετά από επίπονες προσπάθειες είχε φτάσει. Όλες περιμέναμε με κομμένη την ανάσα τον προπονητή να ανακοινώσει τα ονόματα. Εγώ ήμουν από τις τυχερές. Ως τερματοφύλακας άκουσα από τις πρώτες το όνομα μου. Δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια αυτό που αισθάνθηκα. Νομίζω ότι η μόνη αντίδραση του σώματός μου ήταν κάποια δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια μου. Περίμενα να ολοκληρωθεί η διαδικασία και ξεκινήσαμε όλες μαζί για το όνειρο. Δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε αυτό που θα επακολουθούσε….

Ήμαστε από τις πρώτες ομάδες που περάσαμε τις πύλες του Ολυμπιακού Χωριού. Αυτό που αντικρίσαμε ήταν εξαιρετικό. Μπροστά μας ένα ολόκληρο, πραγματικό πολυεθνικό χωριό, με πανέμορφους χώρους και σπιτάκια, με τις σημαίες της κάθε αποστολής να απλώνονται στους τοίχους τους. Δεν βλέπαμε την ώρα να εξερευνήσουμε όλους τους χώρους μιας και είχαμε τον χρόνο πριν ενταθούν οι υποχρεώσεις μας. Όλα ήταν τέλεια. Άρχισε να γεμίζει με αθλητές και εθελοντές, ήρθαμε σε επαφή με μεγάλα ονόματα του κλασσικού αθλητισμού και όχι μόνο, στο εστιατόριο ήταν πάντοτε μια γιορτή. Η επαφή με άλλους λαούς, πολιτισμούς και νοοτροπίες ένιωθα ότι επηρέαζε κάθε μου συμπεριφορά, με γέμιζε με νέες εμπειρίες και γνώσεις. Ένιωθα πραγματικά ότι δεν βρισκόμουν στην Ελλάδα, όλα ήταν πρωτόγνωρα.

Όλα αυτά όμως ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό των συναισθημάτων μου που πλημμύρισε από ανατριχίλα και περηφάνια όταν έφτασε η μεγάλη μέρα της τελετής έναρξης. Πριν καν μπούμε στο Ολυμπιακό Στάδιο, είχα εκστασιαστεί από τις εικόνες του εξωτερικού χώρου αλλά πολύ περισσότερο από τις ιαχές του κόσμου που ανέμεναν και εκείνοι με ανυπομονησία να μπούμε στο στάδιο. Η είσοδος ήταν κάτι το μαγικό. Ένα ατέλειωτο χαμόγελο είχε καρφωθεί στο πρόσωπό μου, όλο το σώμα μου είχε μουδιάσει από τις επευφημίες των θεατών, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που συνέβαινε μπροστά τα μάτια μου. Ήρθε όμως και το τέλος και επιστρέψαμε στο Ολυμπιακό Χωριό γεμάτες δύναμη, πάθος και περηφάνια για να ξεκινήσουμε τις αγωνιστικές μας υποχρεώσεις.

Ο πρώτος αγώνας ήταν για εμάς και ο πιο καθοριστικός. Αντιμετωπίζαμε τη Βραζιλία και αν κερδίζαμε θα μπαίναμε κατευθείαν στην οχτάδα. Το άγχος και η ευθύνη ήταν τεράστια. Μπήκαμε να αγωνιστούμε σε έναν αγωνιστικό χώρο άγνωστο για τα δεδομένα του αθλήματός μας καθώς στην Ελλάδα η ανάπτυξη του χάντμπολ ήταν πάρα πολύ μικρή. Είχαμε όμως μεγάλο πάθος και θέληση. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ένιωθα πάρα πολύ δυνατή. Ήθελα να το καταφέρω και αυτό και να κάνουμε το θαύμα. Δυστυχώς η Βραζιλία ως πιο έμπειρη, με προηγούμενες συμμετοχές, μας λύγισε. Συνεχίσαμε όμως και αντιμετωπίσαμε με θάρρος υπερδυνάμεις του παγκόσμιου χάντμπολ και αθλήτριες που έχουν γραφτεί στην ιστορία. Πάνω απ’ όλα ήταν μια γιορτή και μεγάλη μας τιμή. Ήθελα πολύ μια καλύτερη θέση αλλά μέσα μου γνώριζα ότι ήμουν από τις τυχερές. Συμμετείχα, ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα. Δυστυχώς δεν ξέρω αν θα μπορέσει το άθλημά μου να συμμετάσχει ξανά. Για εμένα ήταν μια ιστορική στιγμή και αν γύριζε ο χρόνος πίσω δεν θα άλλαζα τίποτα.