Οικονομάκος Βαγγέλης

ΜΟΝΑΧΟ 1972

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΕΤΡΑΔΑ

Η Ελληνική συμμετοχή στην Πυγμαχία των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972 ήταν ευρεία, με 4 αθλητές: τους Άγγελο Θοετοκάτο, Παναγιώτη Θεριανό, Θανάση Γιαννόπουλο και εμένα. Αρχηγός της Ομάδας ήταν ο Γιώργος Μπράχος, τότε Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας της Πυγμαχίας. Οι 3 συναθλητές μου αγωνίσθηκαν μια φορά, έχασαν και αποκλείσθηκαν. Όπως είναι γνωστό στην Πυγμαχία η ήττα σημαίνει και αποκλεισμό.

Στο Μόναχο αγωνίσθηκα στην κατηγορία των 71 κιλών, όπου μετείχαν 33. Στον πρώτο μου αγώνα αντιμετώπισα τον Ακιλίνιο από τις Φιλιππίνες. Τον νίκησα και τον απέκλεισα. Στο δεύτερο αγώνα κληρώθηκα να αγωνιστώ με τον Γερμανό Ντίτερ Κότυς, ο οποίος στον πρώτο του αγώνα είχε δείξει ότι βρισκόταν σε θαυμάσια φυσική κατάσταση. Μετά ωριαία αναμέτρηση με νίκησε.

Μετά το αποτέλεσμα του δεύτερου αγώνα, ο Γεώργιος  Μπράχος μου επιτέθηκε λεκτικά λέγοντας μου πως δεν γνωρίζω πυγμαχία και πως δεν έχω τόλμη, προσπαθώντας να μου μειώσει το ηθικό. Επέμενε ότι ο Γερμανός από τον οποίο και ηττήθηκα δεν θα πάρει ακολούθως καμία διάκριση ενώ εκτιμούσε πως οι πυγμάχοι που νίκησαν τους Έλληνες συναθλητές μου θα διακριθούν. Ωστόσο, τελικά οι υποθέσεις και οι προβλέψεις του ήταν πολύ διαφορετικές από το τελικό αποτέλεσμα καθώς ο Γερμανός που με νίκησε έλαβε το χρυσό μετάλλιο ως Α΄ Ολυμπιονίκης. Όταν μάθαμε την διάκριση του Γερμανού, πήγα και είπα στον Γ. Μπράχο ότι ήταν άδικος μαζί μου για τα σκληρά λόγια που μου απεύθυνε ενώ γνώριζε την προετοιμασία ενός αθλητή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τις θυσίες και τους κόπους που έχει κάνει. Περίμενα να ακούσω τουλάχιστον ένα συγνώμη από το Γ.Γ. της Ομοσπονδίας που είχε προσβάλει την προσωπικότητα μου και τον ακέραιο χαρακτήρα μου, ή τουλάχιστον να συναινέσει στο γεγονός ότι εκτίμησε λάθος τα γεγονότα. Τίποτε από τα δύο δεν έγιναν ποτέ.

Αξίζει να σημειωθεί ένα ακόμη σημαντικό περιστατικό που συνέβη στους Ολυμπιακούς Αγώνες:

Μία μέρα πριν την έναρξη των αγώνων πυγμαχίας, επισκεφθήκαμε τον τόπο των βασανιστηρίων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που εκτελέστηκαν. Το θέαμα που αντικρίσαμε μας έφερνε στο μυαλό τα έκτροπα των Ναζί και του πολέμου ενώ παράλληλα ρίγη συγκίνησης και ένα τεράστιο Γιατί αντικατοπτριζόταν στα πρόσωπά μας. Γυρνώντας  στο Ολυμπιακό Χωριό, επικρατούσε χάος.. υπήρχε παντού αστυνομία, κόσμος, ένταση και αυστηρός έλεγχος.. δεν επέτρεπαν την είσοδο μας στο χωριό ζητώντας επίμονα τα στοιχεία μας και τις ταυτότητες μας. Τόσο οι συναθλητές μου όσο και εγώ προσπαθούσαμε σαστισμένοι να καταλάβουμε τι συνέβη.. αναρωτιόμασταν το λόγο του τόσο αυστηρού ελέγχου, όταν τελικά μας ενημέρωσαν πως είχαν σκοτώσει  αθλητές του Ισραήλ…εκεί, στο Ολυμπιακό χωριό, στο πνεύμα της Ολυμπιάδας, του Αθλητισμού και του πολιτισμού.