Πανταζή Χαρίκλεια

ΣΙΔΝΕΫ 2000

Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ ΤΩΡΑ ΑΝΑΠΟΛΕΙ
ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ

Η Κλέλια (Χαρίκλεια) Πανταζή κατέκτησε το 2000 στο Σίδνεϋ το Χάλκινο Μετάλλιο στο «Ανσάμπλ» της Ρυθμικής Γυμναστικής. Τον Ιανουάριο του 2014 έδωσε με την αδελφή της Άννυ, μια συνέντευξη στο περιοδικό «ΟΚ», τα πλέον ενδιαφέροντα σημεία της οποίας έχουν ως εξής:

  • Κλέλια τι αποκόμισες από το Χάλκινο Μετάλλιο;

    «Έμαθα ότι είναι προτιμότερο να σε θεωρούν αουτσάιντερ παρά φαβορί. Οι επιδόσεις μας σε προηγούμενα Πρωταθλήματα είχαν κάνει όλους να πιστέψουν ότι το πιο σίγουρο Χρυσό Μετάλλιο της Ελλάδας το 2000 θα ήταν από τις αθλήτριες της Ρυθμικής. Αυτό και μόνο όταν είσαι 15 χρόνων, σου προσθέτει επιπλέον φορτίο στις πλάτες. Αν και στους προκριματικούς ήμασταν πρώτες, στον τελικό είχαμε μια πτώση στις κορίνες και τερματίσαμε τρίτες. Βλέπω καμιά φορά το βίντεο από την εμφάνισή μας και διαπιστώνω ότι ήμασταν όλες άσπρες σαν το πανί. Δεν θα ξεχάσω τον Πύρρο Δήμα που ήρθε αμέσως μόλις είχαν βγει τα αποτελέσματα και ενώ όλες κλαίγαμε μας είπε: «Σταματήστε. Είστε οι Χάλκινες Ολυμπιονίκες. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;» Και είχε δίκιο».

  • Στους Ο.Α του 2004 επρόκειτο να αγωνιστείτε και οι δυο μαζί. Ωστόσο ένας σοβαρός τραυματισμός…

    «Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα 2 Μαρτίου του 2004, ήταν ίσως η χειρότερη της ζωής μου. Πέντε μήνες πριν από τους Αγώνες ο γιατρός που με εξέτασε στο γόνατό μου είπε ότι είχα ολική ρήξη χιαστού και μηνίσκου, πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να χειρουργηθώ. Η αποκατάσταση μετά την επέμβαση θα χρειαζόταν τουλάχιστον έξη μήνες, οπότε δεν θα προλάβαινα να ενταχθώ πάλι στην ομάδα. Πόνεσα πολύ. Μη με ρωτήσεις αν έκλαψα. Ακόμα και όταν έβλεπα την αδελφή μου και τις συναθλήτριές μου να αγωνίζονται ήμουν τόσο συγκινημένη που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Θυμάμαι όταν ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορούσα να συμμετέχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες, άρχισαν να περνάνε από το μυαλό μου διάφορες εικόνες από τη στιγμή που ακούγαμε τον Εθνικό Ύμνο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ορλεάνη, η μουσική από τις εμφανίσεις μου σε διεθνείς διοργανώσεις, το πρώτο μου μετάλλιο, το χαμόγελο του πατέρα και της μητέρας μου όταν  με παρακολουθούσαν από τις κερκίδες και τα μάτια της αδελφής μου που δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από πάνω μου όταν αποχωρούσα από το γήπεδο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το βλέμμα, ήταν σαν να μου έλεγε: «Σε παρακαλώ μη με αφήνεις μόνη μου».

  • Πως διαχειρίστηκες αυτό το δυσάρεστο συμβάν;

    «Πήγα σε ψυχολόγο. Οι γονείς μου βλέποντας ένα κορίτσι που ήταν μέσα στην ενέργεια, να έχει πέσει ουσιαστικά σε λήθαργο και να είναι όλη την ημέρα στο σπίτι, χωρίς να σηκώνεται από τον καναπέ, ανησύχησαν και μου πρότειναν να συμβουλευτώ ειδικό. Εκείνο το χρόνο έβαλα περίπου 15 κιλά. Και έγινα 60, γιατί έτρωγα ότι λαχταρούσε η ψυχή μου. Μέχρι που μπούχτισα πια από το πολύ φαγητό και επανήλθα σιγά – σιγά στις κανονικές μου αναλογίες».

  • Πως φαντάζεσαι τον ιδανικό σύντροφο;

    «Δεν με ενδιαφέρει και τόσο η εμφάνιση. Θέλω να είναι καλό παιδί, να με αγαπάει, να με εκτιμάει και να με σέβεται. Αλλά κι αυτό που λέω είναι εντελώς θεωρητικό. Το θέμα είναι να δω τον άλλο και να μου κάνει «κλικ».