Παπαδημητρίου Αλέξανδρος

ΑΤΛΑΝΤΑ 1996

ΜΕ «ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ»
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η πρώτη μου συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήρθε το 1996, στην Ατλάντα. Ήμουνα τότε 23 ετών. Για εμάς τους Έλληνες, οι αγώνες αυτοί είχαν αποκτήσει κάποια μεγαλύτερη σημασία διότι ήταν η συμπλήρωση των 100χρόνων από τη 1η διοργάνωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Είχαν επίσης μεγαλύτερη σημασία γιατί ήταν οι1οι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεκδικήσαμε σαν χώρα. Μη λησμονούμε ακόμη ότι όλοι οι Έλληνες συμμετείχαμε τότε ορμώμενοι από τις επιτυχίες του Πύρρου και της Βούλας το 1992. Το νερό μπήκε στο αυλάκι και ο Ελληνικός Αθλητισμός πέτυχε αυτά που πέτυχε με το αποκορύφωμα να έρχεται στην Αθήνα το2004. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….

Όταν ξεκίνησα τη χρονιά δεν είχα τέτοιες βλέψεις, θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά μικρό. Τότε σπούδαζα στις ΗΠΑ και η Ομοσπονδία μου δε πίστευε και πολύ στις επιδόσεις που πετύχαινα εκεί. Όταν γύρισα το καλοκαίρι για τους αγώνες εδώ, είχα ρίξει 74,86μ. Το όριο ήταν 74,50μ. η Ομοσπονδία ήταν δύσπιστη, και ήθελε επιβεβαίωση στην Ελλάδα. Ο αγώνας-κριτήριο ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο ΟΑΚΑ στις αρχές Ιουνίου. Μια εβδομάδα πριν, με το ζόρι έριχνα 70-71 μ. και το άγχος όλο και μεγάλωνε. Ώσπου την Πέμπτη πριν από τον αγώνα διάβασα κάτι δηλώσεις στην εφημερίδα, του αντιπάλου μου επί πολλά χρόνια, του Χρήστου Πολυχρονίου:«Είμαι έτοιμος για 77 μέτρα!!!». Έγινα έξαλλος! Γιατί να μπορεί αυτός να ρίξει τόσα μέτρα και όχι εγώ; Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν. Αντιμετώπισα τον προσεχή αγώνα με άλλη διάθεση, άλλη χαλαρότητα. Είπα μέσα μου: «ρίξε όπως ξέρεις και ότι γίνει». Είμαι (ήμουν τουλάχιστον) από τους αθλητές που χρησιμοποίησα την αντιπαλότητα μου με τον Χρήστο στο 110%. Εκτός αγώνα ήμασταν τυπικοί μεταξύ μας, αλλά όχι εχθρικοί. Μέσα στον αγώνα όμως τρελαινόμουν, δεν έβλεπα μπροστά μου, δεν ήθελα ποτέ να χάσω. Πρώτη βολή: 75,20μ!!!! Απελευθέρωση!!!! Πάω Ολυμπιακούς!!!! Δεύτερη βολή: 77,84μ!!!!Πανελλήνιο ρεκόρ!!! Πάω και Μπρούνο Τζάουλι! Για την ιστορία να γράψω ότι ο Χ. Πολυχρονίου έριξε στην 4η βολή 77,36μ, το οποίο θα ήταν επίσης Πανελλήνιο ρεκόρ. Οπότε εξασφαλίσαμε και οι δύο τη συμμετοχή μας στους αγώνες. Μεγάλη παρένθεση

Βρέθηκα λοιπόν για1η φορά σε τέτοιους αγώνες, που για εμένα έτυχε να ήταν και η 1ημου συμμετοχή σε οποιονδήποτε μεγάλο αγώνα. Οι αγώνες ξεκινούσαν τέλη Ιουλίου. Ο στίβος ξεκινούσε (όπως πάντα) τη δεύτερη εβδομάδα των αγώνων. Μέχρι να αγωνιστούμε είχαμε την πολυτέλεια να προετοιμαστούμε για τον αγώνα μας αφού ήμασταν εκεί από την αρχή. Ζήσαμε όλη την ατμόσφαιρα του να ζει κάποιος σε ένα Ολυμπιακό Χωριό, ζήσαμε την φαντασμαγορική τελετή έναρξης. Πιστέψτε με, πρέπει οποιοσδήποτε προκριθεί στους ΟΑ να ζήσει μια τελετή έναρξης. Είναι μια εμπειρία, που ενώ ξεκινάει με μεγάλη ταλαιπωρία αναμονής, την ώρα που κάνεις παρέλαση μέσα στο στάδιο και ζεις από μέσα αυτό που ζεις, τα ξεχνάς όλα. Το ίδιο και στην τελετή λήξης που είναι βέβαια σαν πανηγύρι. Αυτό όμως που πρόκειται να σας μείνει αλησμόνητο – και επιτέλους έφτασα στο ζουμί αυτής της ανάρτησης -, είναι αυτό που θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τώρα. Είναι αυτό που νοιώθω ακόμα και αυτή τη στιγμή που γράφω. Είναι η ανατριχίλα, το τρέμουλο, οι πεταλουδίτσες στο στομάχι, ο φόβος, η χαρά, η ικανοποίηση, είναι η στιγμή που εισέρχομαι στο κατάμεστο (παρά τη βροχή) Ολυμπιακό Στάδιο για να αγωνιστώ. Η εικόνα να εισέρχομαι στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ατλάντα, να «αναδύομαι» μέσα από το σκοτεινό τούνελ και να αντικρίζω ένα κοινό που ήρθε για να δει και εμένα; Ανεκτίμητο, φανταστικό!! Είναι κάτι που πρέπει ο κάθε αθλητής να θέλει να το ζήσει.

Τώρα μπορείτε κάλλιστα να αναρωτηθείτε γιατί σας τα έγραψα όλα αυτά. Ο ανταγωνισμός και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο μπορεί να ανεβάσει ένα αγώνισμα. Τότε υπήρχαν 3 γυναίκες δισκοβόλοι, 2 άντρες σφυροβόλοι, 2 ακοντιστές, ήμασταν όλοι εκεί, στην Ατλάντα. Τα αγωνίσματα είχαν κάποιο αξιοπρεπές βάθος. Αυτά δεν υπάρχουν πια, πάρα μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (βλέπε τριπλούν γυναικών και επί κοντώ γυναικών).

Όσον αφορά στα συναισθήματα, ερωτήθηκα κάτι ανάλογο λίγο πριν την 5η συμμετοχή μου στο Λονδίνο και εκεί απάντησα επιγραμματικά. Πιστεύω, ότι αν είχα εισπράξει τέτοια έντονα συναισθήματα στο ξεκίνημα της αθλητικής μου καριέρας, θα είχα κινητοποιηθεί διαφορετικά. Ελπίζω με το δικό μου τρόπο να σας κινητοποίησα έστω και λίγο.