Στεφανόπουλος Γιώργος

ΛΟΣ ΑΝΤΕΛΕΣ 1984

ΥΠΟΚΛΙΣΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ

O 5ος Ολυμπιονίκης στο Λος Άντζελες (1984) στα 91κ. της Πυγμαχίας Γιώργος Στεφανόπουλος, στο βιβλίο του «ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΑΝ RING» και στο κεφάλαιο 4 γράφει:

«O Λευτέρης είναι κατά τη γνώμη μου ο σημαντικότερος ομοσπονδιακός προ­πονητής, που πέρασε όχι μόνο από την ελληνική άλλα και από την ευρωπαϊκή πυγμαχία, τα τελευταία 30 χρόνια.

Παρότι η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε να μην τον  έχω δίπλα μου σε καμία από τις δύο Ολυμπιάδες που πήγα, θεωρώ καταλυτική τη γνωριμία μου μαζί του και για την καριέρα μου αλλά και για τη ζωή μου.

Ο Λευτέρης δεν είναι για μένα απλά ένας κορυφαίος προπονητής. Αποδεί­χθηκε ότι είναι ο «πατέρας» που ήταν συνεχώς παρών σε ότι τον χρειάστηκα και κυρίως στα λάθη μου, ο αδερφός που δεν είχα, ο φίλος που είναι δίπλα μου ανελλιπώς, ο κουμπάρος μου, που μαζί με τη γυναίκα του την Ελένη ήταν δί­πλα στο σημαντικότερο βήμα της ζωής μου, στο γάμο μου, αλλά πάνω από όλα είναι ο μέντορας μου στην πυγμαχία.

Βρέθηκε στη γωνία μου στους πιο σημαντικούς αγώνες της καριέρας μου. Σε κάθε ήττα μου ήταν στο πλάι μου, αλλά στις νίκες μου τον έψαχνα για να βγάλουμε φωτογραφία. Δεν επεδίωκε με κανέναν τρόπο μερίδιο από τη δόξα, αν και είχε το μεγαλύτερο. Στάθηκα στη γωνία μου με δυναμισμό αλλά κάτω από το ρινγκ διακρινόταν από σεμνότητα και χαμηλούς τόνους .

Ο Λευτέρης ήταν πάντα παρών στις δύσκολες αλλά και όμορφες προσωπικές στιγμές, όχι μόνο τις δίκες μου αλλά και των άλλων πυγμάχων της Εθνικής ομάδας ακόμα και σήμερα, που έχουν περάσει πολλά χρόνια από τη συνεργα­σία μας. Δε μας είδε ποτέ ψυχρά ως πυγμάχους, μας είδε μόνο σαν παιδιά του. Παρά τον πόλεμο που δέχτηκε από αρκετές διοικήσεις της Ομοσπονδίας, κα­τάφερε κι έγραψε πολλά σημαντικά κεφάλαια στην ελληνική πυγμαχία.

Ο Λευτέρης ανέλυσε τo χαρακτήρα μου, λες κι ήταν επαγγελματίας ψυχολόγος, και πάνω σ αυτόν, διαμόρφωσε όλο το πυγμαχικό μου στυλ. Εγώ είμαι, ως Κριός, ιδιαίτερα παρορμητικός άνθρωπος. Αυτό το στοιχείο του χαρα­κτήρα μου, έβγαινε τον πρώτο καιρό ανεπε­ξέργαστο και στο παιχνίδι μου. Ο Λευτέρης με πολύ σεβασμό και διακριτικό τρόπο, άμβλυνε  σταδιακά τις ακρότητες του χαρακτήρα μου’ μες στο παιχνίδι και μ’ έμαθε να αξιοποιώ την υπερβολή μου μεθοδικά, ώστε να αποβαίνει πάντα υπέρ μου.

Με την τακτική του παιχνιδιού που μου δίδαξε, κατάφερα να τιθασεύσω τον παρορμητισμό μου και να παίζω με μυαλό και  με σύστημα. Ήξερε πάντα να με έχει χάλαρο και ψυχολογικά πανέτοιμο για τον αγώνα! Κανένας άλλος προπονητής δεν είχε στη γωνία το μάτι του Λευτέρη.

Είμαι βέβαιος ότι, αν στο Λος – Αντζελες ήμουν με το Λευτέρη, δεν ξέρω σε ποια θέση θα έφτανα, αλλά μετάλλιο θα έπαιρνα οπωσδήποτε.

Ο Λευτέρης είναι ένας ωραίος Μανιάτης με σπάνιο αλτρουισμό κι ασυνήθι­στη αγάπη νια το συνάνθρωπο του. Είναι ένας ιδιαίτερα αξιόπιστος άνθρωπος με απαράμιλλο ήθος. Θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου, που συνάντησα το Λευτέρη στο δρόμο μου. Είχα κι άλλους άξιους προπονητές αλλά η συνεργασία μου με το Λευτέρη ήταν καθοριστική νια την καριέρα μου και ήταν ανώτερη από κάθε άλλη.

Αφιέρωσα το βιβλίο στο Λευτέρη, γιατί πιστεύω ότι, αν δεν είχε βρεθεί μπροστά μου, οι σελίδες που αφορούν την καριέρα μου σ’ αυτό το βιβλίο, θα ήταν οι μισές αλλά και γιατί, μετά την οικογένεια μου, είναι ο μόνος άνθρωπος που ήταν δίπλα μου και στα ωραία αλλά και στα δύσκολα όσο κανείς. Γι’ αυ­τούς τους λόγους το αξίζει πραγματικά!