Τσότρας Αντώνης

ΛΟΝΔΙΝΟ 2012

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ OLYMPIAN
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΤΛΑΝΤ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Ο Αντώνης Τσότρας σκιαγραφεί τους Ιστιοπλοϊκούς Αγώνες

Όνειρο εκείνου που αποφασίζει να ακολουθήσει τον σκληρό δρόμο του πρωταθλητισμού, τρόπο ζωής μοναδικό, γεμάτο στερήσεις, είναι να συμμετάσχει κάποια στιγμή στην ζωή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στη μάχη για το Άγιο Δισκοπότηρο: ένα Ολυμπιακό Μετάλλιο. Η φλόγα αυτή εμφανίστηκε σε μένα, από τις προγενέστερες επιτυχίες των Ελλήνων ιστιοπλόων με σημαντικότερη, το Ασημένιο Μετάλλιο του Ηλία Χατζηπαυλή στο Κίελο. Όμως στιγμή έμπνευσης ήταν η πρώτη κούρσα του Παπαθανασίου στο Πεκίνο, που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου, όπου και κέρδισε με μεγάλη ανατροπή! Και φάνηκα αρκετά τυχερός ώστε στον πρώτο μου Ολυμπιακό κύκλο να βρεθώ ως μέλος μια ομάδας γεμάτης ταλέντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

Η Ολυμπιακή ρεγκάτα έγινε στις εγκαταστάσεις της Ιστιοπλοϊκής Ακαδημίας του Γουέιμουθ και Πόρτλαντ στην Νότια Αγγλία. Δυο ήσυχες πόλεις που είχαν μετατραπεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και απείχαν 3-4 ώρες από το Λονδίνο.

Φτάσαμε εκεί με τον συνοδοιπόρο μου σε αυτό το ταξίδι, Αιμ. Παπαθανασίου, πρώτοι λόγω του προγράμματος των Αγώνων. Εγκατασταθήκαμε στο Ιστιοπλοϊκό Χωριό και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε προσπαθώντας να μείνουμε μακριά από την υπερέκθεση στα ΜΜΕ και τον κόσμο που κατέκλυζε.

Αυτό μας επέτρεψε να προετοιμαστούμε με ηρεμία για το μεγάλο μας ραντεβού  και να έρθουμε πιο κοντά με τους συναθλητές μας, τόσο με τους Έλληνες όσο και με τους ξένους, προσπαθώντας με το ειδικό βάρος που φέρει η χώρα μας, να μεταφέρουμε τις αξίες του Ολυμπισμού και να δώσουμε χαρά και ελπίδα κυρίως στους Έλληνες. Πάντως παρά τις δυσκολίες η ελληνική ομάδα προσπάθησε να ανταποκριθεί όσο το δυνατόν καλύτερα και με ενθουσιασμό σε κάθε κάλεσμα από τον κόσμο.

Στο αγωνιστικό κομμάτι από πλευράς οργάνωσης και διαχείρισης ήταν η πιο επιτυχημένη ρεγκάτα που έχω  αγωνιστεί. Οι μετακινήσεις ήταν εύκολες, φαγητό και  διαμονή λιτά, αλλά επαρκή. Αξίζει να γίνει μνεία στην καινοτομία με την ύπαρξη εξεδρών. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και σημαντικό. Καθώς για πρώτη φορά είχαμε ανθρώπους να μας υποστηρίζουν.

Ο θαλάσσιος στίβος έκρυβε όμως πολλές παγίδες, όπως το θαλάσσιο ρεύμα, κάτι που δεν  το συναντάμε συχνά στους αγώνες στη Μεσόγειο. Αλλά ακόμα και αυτοί οι παράγοντες μας έφεραν πιο κοντά σαν ομάδα, αφού με τα λιγοστά μέσα προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε αλλήλους με τις γνώσεις και τις πληροφορίες που είχαμε συγκεντρώσει κατά την διάρκεια της προετοιμασίας μας. Αυτά μόνο είχαμε να αντιπαραθέσουμε απέναντι στους ειδικούς συμβούλους και στα δορυφορικά συστήματα των άλλων χωρών. Τούτο όμως μας χαλύβδωνε, μας έδειχνε τι εκπροσωπούμε και τι οφείλουμε να δώσουμε για τον στόχο μας και για τον κόσμο που μας στήριζε.

Αρχίσαμε πρώτοι στην κατηγορία Σταρ και στην κατηγορία Finn ο Γ. Μιτάκης αντίστοιχα. Το βάπτισμα του πυρός ήταν εξαίρετο αφού με μια εντυπωσιακή ανατροπή βρεθήκαμε στην 3η θέση γεμίζοντας εμείς χαρά και αισιοδοξία, όσο και αυτοί που μας στήριζαν. Η συνέχεια παρά τους τραυματισμούς που αντιμετωπίζαμε με τον Αιμίλιο και ένα ατύχημα στην προπόνηση πριν τους Ολυμπιακούς, που με οδήγησε στο νοσοκομείο με κάκωση στο κεφάλι, ήταν καλή και μας βρήκε στην πρώτη δεκάδα. Όλα αυτά μέχρι την 8η  ιστιοδρομία. Εκεί αποφασίσαμε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η συμμετοχή αλλά είναι και η ιδέα του πιο γρήγορα πιο ψηλά πιο δυνατά. Έτσι δεν μπορούσαμε να κάνουμε συντήρηση και να αρκεστούμε σε μια θέση στην 10αδα και αποφασίσαμε να πιέσουμε όσο γίνεται, να ρισκάρουμε και να πολεμήσουμε για αυτό που πρεσβεύουμε ,για να βρεθούμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Καταλήξαμε να κάνουμε 3 συνεχόμενες άκυρες κούρσες (πρόωρες εκκινήσεις και ακύρωση από ένσταση) και στην 14η θέση που μας άφησε εκτός Μεταλλίων, αλλά έχοντας δώσει ίσως και παραπάνω από ότι μπορούσαμε με τις δεδομένες συνθήκες. Στην ίδια θέση λόγω κάποιων ατυχιών τερμάτισε και ο Μιτάκης. Ακολούθησαν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας που αγωνίστηκαν με σεβασμό και αξιοπρέπεια, από τους πιο έμπειρους σε Ολυμπιακές διοργανώσεις: Σκαρλάτου, Χειμώνα και τους πρωτάρηδες Καμπουρίδη – Παπαδόπουλο, Αγραφιώτη και Δήμου – Πατενιώτη, που αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα, αλλά δεν σταμάτησαν να παλεύουν, για να φτάσουμε στον Βύρωνα Κοκκαλάνη που μας έκανε να χαμογελάσουμε με την 6η θέση του που τον έφερε Ολυμπιονίκη στην Ιστιοσανίδα μετά τις συγκλονιστικές του μονομαχίες στα νερά του Γουέιμουθ.

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω όσους μας στήριξαν από οποιαδήποτε θέση και με οποιοδήποτε τρόπο στην Ολυμπιακή μας περιπέτεια και τους ομογενείς που μας αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή σε όλη αυτή την όμορφή διαδρομή για την πρόκριση, από την Αυστραλία μέχρι την Αγγλία.