Χατζηγιακουμής Νίκος

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ 1956

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΩΠΗΛΑΤΗ
ΝΙΚΟΥ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗ

Γεννήθηκα στο σμαραγδένιο νησί της Ρόδου το 1930 και όταν τελείωσε η θύελλα του Β’ ΠΠ κατατάγηκα στο Πολεμικό Ναυτικό, εκεί όπου γνώρισα και αγάπησα την Κωπηλασία.

Ο τότε Γεν. Γραμματέας της ΕΚΟΦΝΣ ο αείμνηστος Θάνος Κουτσικόπουλος όταν με είδε να αγωνίζομαι, αναγνώρισε το ταλέντο μου και με προώθησε στο Σκιφ.

Η πρόβλεψή του και οι δικές μου προσδοκίες γρήγορα ευοδώθηκαν καθώς από το 1950 έγινα πρωταθλητής Ελλάδος, ενώ ταυτόχρονα είχα αποφοιτήσει και από τη Σχολή Ηλεκτρισμού του Β. Ναυτικού και είχα αποκτήσει Πτυχίο Β’ Ηλεκτριστού.

Από τότε και για μια διετία έλαβα μέρος σε ένα πλήθος διεθνών αγώνων με ιδιαίτερες διακρίσεις, ενώ στην Ελλάδα κατέκτησα 19 τίτλους πρωταθλημάτων σε μια ποικιλία αγωνισμάτων, Κωπηλασίας φυσικά.

Αλλά το 1954 με το πέρας των στρατιωτικών υποχρεώσεών μου και λόγω των δυσχερειών που ακόμη αντιμετώπιζε η χώρα μας αναγκάσθηκα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία σε αναζήτηση  καλύτερης τύχης. Εκεί η σκληρή και ολοήμερη δουλειά στο εργοστάσιο ελάχιστο χρόνο μου άφηνε ακόμη και για να σκέπτομαι την Κωπηλασία.

Όταν όμως η Αυστραλία ανέλαβε τη διοργάνωση των Ο.Α, τα φίλαθλα αισθήματά μου αφυπνίστηκαν και μια αναγεννημένη επιθυμία φούντωσε μέσα μου. Το ίδιο ίσχυσε και για τον  αξέχαστο Μέντορά μου Θάνο Κουτσικόπουλο. Έτσι άρχισε μια κοινή προσπάθεια με στόχο τους Αγώνες του 1956.

Η Ομοσπονδία μέσω πάντα του Γενικού Γραμματέα και της ΕΟΕ πέτυχε να εγκριθεί η παραγγελία ενός σκάφους Σκιφ στην Ιταλία, που πράγματι έγινε και μου εστάλη στην Αυστραλία. Αλλά λόγω λάθους στην μεταφορά λιμπρών και κιλών οι Ιταλοί είχαν κατασκευάσει μια λέμβο για κωπηλάτη 12 κιλά βαρύτερο.

Όμως πλέον δεν υπήρχε ούτε άλλη λύση, ούτε οικονομική δυνατότητα για κάτι άλλο. Έτσι άρχισα την προετοιμασία μου. Αλλά ποια προετοιμασία αφού αναγκάστηκα να παραιτηθώ από την εργασία μου για να μπορέσω να προετοιμαστώ.

Όταν η Ελληνική Αποστολή ήρθε στη Μελβούρνη με βρήκαν βέβαια προπονημένο, αλλά τόσο αδύνατο από την υπερβολική εκγύμναση και την έλλειψη κατάλληλης διατροφής που πραγματικά τρόμαξαν, ενώ διερωτώντο πως είχα τη δύναμη να κινώ εκείνη την τεράστια λέμβο.

Φυσικά έλαβα μέρος. Οι Αγώνες έγιναν στο Μπαλλαράτ και μετείχαν 12 κωπηλάτες στο αγώνισμά μου που εμείς το ονομάζαμε Σκιφ, αλλά το επίσημο όνομά του σήμερα είναι «Single Sculls». Έτρεξα στα προκριματικά και στο «ρεπεσάζ», δηλαδή στον επαναληπτικό αγώνα. Ήρθα 4ος στον πρώτο και 2ος στον δεύτερο. Αλλά τότε προχωρούσε μόνο ο πρώτος από το ρεπεσάζ, ενώ δεν υπήρχε ακολούθως γενική κατάταξη με βάση τους χρόνους. Όμως θεωρώ τον ευατό μου τυχερό διότι εκεί στους αγώνες του Μπαλλαράτ γνώρισα τα μεγαλύτερα ονόματα της Κωπηλασίας. Τον 3 φορές Χρυσό Ολυμπιονίκη Ρώσο Βιατσεσλάβ Ιβάνωφ, τον Αμερικανό Τζον Κέλλυ Τζούνιορ και φυσικά τον φίλο μου Αυστραλό Στιούαρτ Μακ Κένζι γιό ιδιοκτήτη μεγάλης φάρμας με κοτόπουλα.

Όλα αυτά τα ξαναθυμήθηκα το 2006 όταν ήρθαν στη Μελβούρνη ο Στέλιος Μπόνας και ο Γιώργος Παπαβασιλείου. Τους προσκάλεσαν οι Αυστραλοί για τα 50 χρόνια από τους Ολυμπιακούς του 1956. Ήταν τότε μέλη της Ελληνικής Αποστολής των ελάχιστων αθλητών. Δυστυχώς ο Γιώργος Ρουμπάνης, που μας χάρισε το πρώτο Χάλκινό μας Μετάλλιο στο Στίβο, μετά 43 χρόνια δεν μπόρεσε να ξανάρθει. Όμως η ανάμνηση εκείνου του παίδαρου εδώ είναι πάντα μπροστά μας. Όλα εκείνα τα παιδιά από την πατρίδα βοήθησαν τότε πολύ να ανέβει η εκτίμηση των εκατοντάδων χιλιάδων αποίκων της Ελλάδας για τον ελληνικό αθλητισμό.