Χριστοδούλου Μαρία

ΑΘΗΝΑ 2004

Χριστοδούλου Μαρία
Ολυμπιονίκης συγχρονισμένης κολύμβησης

31 Ιουλίου 2004, ώρα εννέα το βράδυ. Έχει τελειώσει η τελευταία προπόνηση της ημέρας και καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού μου, με δύο τεράστιους γεμάτους σάκους απέναντι μου, σκέφτομαι ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Όλοι οι κόποι και οι θυσίες, οι απογοητεύσεις και οι επιτυχίες 19 ετών απέδωσαν καρπούς. Αύριο το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα. Ένα δάκρυ ανέβηκε στα μάτια μου, καθώς όλη η αθλητική μου πορεία πέρασε σαν ταινία από μπροστά μου. Το πιο σημαντικό όλων είναι ότι σκέφτηκα πώς άξιζε τον κόπο.

01 Αυγούστου 2004, είμαι έτοιμη με την ελληνική ενδυμασία μου και μπαίνω στο ταξί για να φτάσω στο σημείο συνάντησης, από όπου θα αναχωρούσε η πρώτη ελληνική αποστολή για το ολυμπιακό χωριό. Το ταξίδι είχε αρχίσει. Ο οδηγός του ταξί άρχισε να μου εκφράζει τον ενθουσιασμό και την υπερηφάνεια του που είχε την τιμή να κάνει αυτό το δρομολόγιο. Τότε κάτι σκίρτησε μέσα μου. Έτσι ήλπιζα να αισθάνονταν όλοι οι έλληνες και εγώ θα ήμουνα εκεί για να τους το ανταποδώσω και να σταθώ άξια της περίστασης.

Μέσα σε δέκα ημέρες όλο το χωριό γέμισε. Ήταν απίστευτο όταν περπατούσα στα δρομάκια του χωριού ή έτρωγα στο εστιατόριο και έβλεπα γύρω μου αθλητές θρύλους, τόσο έλληνες όσο και ξένους. Ένιωθα τόσο «μικρή» ανάμεσα τους και παράλληλα τόσο σημαντική που είχα και εγώ την ίδια ιδιότητα και τους ίδιους στόχους με εκείνους.

Μέρα με τη μέρα φτάσαμε στην 13η του Αυγούστου. Θυμάμαι ότι ήταν μια πολύ ζεστή ημέρα και αυτό επιβάρυνε την πρωινή μας προπόνηση, η οποία δεν ικανοποίησε και πολύ τις προπονήτριες. Η ένταση και οι φωνές ήταν πολύ απογοητευτικές για εμάς. Όταν μπήκαμε στο λεωφορείο για την επιστροφή μας στο ολυμπιακό χωριό, το πρωινό εκείνο άρχισε σιγά σιγά να διαγράφεται από τη μνήμη μας και η ψυχολογία άρχισε να αλλάζει προς το καλύτερο. Όλοι γύρω μας είχαν αρχίσει να ετοιμάζονται για την τελετή έναρξης. Φορώντας τις στολές μας διαπίστωσα ότι όλοι λάμπαμε. Όλοι οι έλληνες αθλητές είχαμε γίνει μια παρέα. Βγάζαμε φωτογραφίες και χαμογελάγαμε ασταμάτητα περιμένοντας την ώρα της αναχώρησης. Όταν αργά το απόγευμα φτάσαμε στο ολυμπιακό στάδιο, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει γρήγορα. Εκεί είχε στηθεί μια μεγάλη γιορτή. Μια γιορτή του αθλητισμού, της Ελλάδας, όλης της ανθρωπότητας. Σύσσωμη η ελληνική αποστολή παρακολουθήσαμε όλο το πρώτο μέρος της τελετής, όπως και την είσοδο των υπόλοιπων χωρών στο στάδιο από μία μεγάλη οθόνη που είχε στηθεί σε ένα από τα κλειστά γήπεδα του ολυμπιακού σταδίου. Το υπερθέαμα που έβλεπα ήταν ονειρικό. Δεν πίστευα ποτέ ότι ο λαός μας ήταν τόσο ικανός. Είχα λάβει μέρος σε πολλές αθλητικές διοργανώσεις και είχα παρακολουθήσει πολλές τελετές έναρξης ολυμπιακών αγώνων, από την τηλεόραση μέχρι τότε, αλλά αυτό που έβλεπα τώρα ήταν διαφορετικό. Όλα ήταν τόσο επιβλητικά, μεγαλοπρεπή και στηριγμένα στο αρχαίο ελληνικό αθλητικό πνεύμα, που μου ξύπνησαν συναισθήματα δέους, υπηρηφάνειας, τιμής και σεβασμού για το παρελθόν και το παρόν αυτού το λαού.

Και όμως έφτασε η ώρα! Οι υπεύθυνοι της ελληνικής αποστολής άρχισαν σιγά σιγά να μας σηκώνουν και να μας οδηγούν προς το ολυμπιακό στάδιο. Από εκεί και έπειτα όλα γύρω μου ξετυλίγονταν σαν ένα όνειρο.

Μόλις πάτησα το πόδι μου μέσα στο στάδιο, θαμπώθηκα! Τόσος κόσμος! Τόσες φωνές! Τόσα φλάς από τις φωτογραφικές μηχανές! Ένιωθα ότι είχα μεταβεί σε άλλη διάσταση. Τα μάτια μου τρέχανε δάκρυα χαράς ασταμάτητα. Χαιρετούσα τον κόσμο και νόμιζα ότι περπατούσα στα σύννεφα και όχι στο έδαφος. Από εκείνο το σημείο και μετά ξεκίνησε το πανηγύρι και για εμάς. Αξίζει να αναφέρω ότι οι προπονήσεις των επόμενων ημερών διεξήχθησαν κάτω από την καλύτερη ψυχολογική διάθεση για όλη την ομάδα. Μέχρι βέβαια την ημέρα του αγώνα όπου τα συναισθήματα ήταν ποικίλα και διαφορετικά. Ενώ υπήρχε το άγχος και η αγωνία μήπως κάτι πάει στραβά μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν βγήκα στον αγωνιστικό χώρο και είδα τόσες ελληνικές σημαίες στις κερκίδες και τόσους έλληνες θεατές να ζητωκραυγάζουν και να χειροκροτούν, το άγχος μου μετατράπηκε σε αυτοπεποίθηση και πείσμα για να ανταμείψω όλο αυτό το πλήθος. Ήταν από τις λίγες φορές που δεν ένιωσα την κούραση κατά τη διάρκεια του αγώνα. Είχα ευχαριστηθεί τόσο πολύ όλη την εκτέλεση του προγράμματος που δεν ήθελα να τελειώσει.

Με το τέλος του αγώνα ένας κύκλος της ζωής μου είχε κλείσει. Επιστρέφοντας στο σπίτι και την καθημερινότητα μου, τίποτα πια δεν ήταν ίδιο. Μέσα μου όλα είχαν αλλάξει. Ένιωθα ότι είχα γίνει καλύτερος άνθρωπος. Κλείνοντας αυτή την αναδρομή στο αθλητικό μου παρελθόν θα ήθελα να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στο θεό που με αξίωσε να ζήσω αυτή την εμπειρία, στην οικογένεια μου που ήταν πάντα εκεί για να με στηρίξει και να με προστατέψει με τα φτερά της όταν κινδύνευα, στους προπονητές και τις συναθλήτριες μου για όλα αυτά τα χρόνια που συμπορευτήκαμε σε αυτό το δύσκολο ταξίδι και τέλος στη πολιτεία που μου πρόφερε όλα τα υλικά εφόδια, τα κίνητρα και τα προνόμια για να μπορέσω να επικεντρωθώ και να πετύχω τον στόχο μου.